Qəmzədə: Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, ərəb dilindəki "qəm" (kədər, qüssə) və fars dilindəki "...zədə" (zərər, əziyyət görən) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəldiyini görürük. Beləliklə, "qəmzədə" sözü əslində "qəmli olan", "kədər çəkən", "əziyyət çəkən" mənasını ifadə edir. Lüğətlərdə verilən "qəmli, kədərli; bədbəxt, yazıq" tərifi bu sözün əsas mənasını tam əhatə edir.
Ancaq "qəmzədə" sadəcə "kədərli" olmaqdan daha çoxdur. O, daha dərin, daha duyğulu bir vəziyyəti ifadə edir. Bu kədər, sığalana bilməyən, iç dünyanı bürüyən, insanı əzilmiş, çarəsiz hiss etdirən bir kədərdır. "Qəmzədə" olmaq, həm də ümidsizliyə, bədbəxtliyə qapılmaq, həyatın ağırlığı altında əzilmək deməkdir. Sözün köhnəliyi və klassik ədəbiyyatda istifadəsi də bu duyğunun intensivliyini vurğulayır.
Misal olaraq verilən şeir parçasında ("Ziyadə qəmzədəyəm hicr ilə, xoş ol günlər; Ki, mən bu qəmzədəlikdən ziyadə xürrəm") şairin fərqləndirdiyi "qəmzədəlik" vəziyyəti, hicranın yaratdığı dərin kədər və ümidsizliyi, qeyd edir. Hətta bu vəziyyətin belə xoş günlərdən daha üstün olduğunu ifadə edən paradoksal bir ifadə istifadə olunur. Bu, şairin içindəki dərin emosional sarsıntının nə qədər güclü olduğunu göstərir.
Nəticə olaraq, "qəmzədə" sadəcə lüğətdəki qısa tərifi ilə kifayətlənməyən, dərin duyğu və təcrübələri ifadə edən, klassik ədəbiyyatın zənginliyini əks etdirən bir sözdür. Onun mənasını anlamaq üçün təkcə lüğətinə baxmaq yox, həm də ədəbi mətnlərdə necə istifadə olunduğunu analiz etmək lazımdır.