Qəmxar (ər. qəm + fars. xar) sifəti, klassik ədəbiyyatda daha çox işlənən "qəmküsar" sözünün sinonimi olaraq, dərin kədər və qəm-qüssəyə, həsrətə və ümidsizliyə qərq olmuş, qəm-qüssədən çox əziyyət çəkən, ruhən sarsılmış, tükənmiş vəziyyətdə olan kəsə deyilir. Sözün etimologiyasında "qəm" (kədər, qüssə) və "xar" (tikan, zərər, əzab) komponentləri birləşərək, qəmin dərinliyini və onun yaratdığı əzabı vurğulayır. Beləliklə, "qəmxar" sadəcə kədərli deyil, həm də bu kədərin fiziki və ruhi əzablara səbəb olduğunu ifadə edir.
Füzuli şeirlərində tez-tez rast gəlinən "qəmxar" sözü, şairin özünün dərin hisslərini, həsrətini və məyusluğunu ifadə etmək üçün seçdiyi ifadələrdən biridir. Misal olaraq, verilən misrada olduğu kimi, "qəmxar" sözü şairin anaya duyduğu dərin həsrəti, qəm-qüssəsini və ümidsizliyini ifadə edir. Bu sözün işlənməsindəki təsirlilik, onun sadəcə bir sifət olmaması, həm də bir əhval-ruhiyyə, bir həyat tərzi təsviri olmasıdır. Qəmxar insan passiv şəkildə kədərini yaşamaqla kifayətlənmir, bu kədər onun həyatının ayrılmaz bir hissəsinə çevrilmişdir.
Müasir Azərbaycan dilində "qəmxar" sözü nadir hallarda işlənsə də, klassik ədəbiyyatı anlamaq və təhlil etmək üçün onun mənasını dərk etmək çox əhəmiyyətlidir. Çünki bu söz, klassik ədəbiyyatın ifadə gücünü, dilinin zənginliyini və şairlərin duyğularını ifadə etmək üçün istifadə etdikləri incə vasitələri göstərir. Qəmxar sözü ilə Füzuli kimi klassik şairlərin əsərlərini daha dərin başa düşə və onların yaradıcılığının əsasını təşkil edən hissləri daha yaxşı dərk edə bilərik.