Qəllaş sözü fars dilindən götürülmüşdür və klassik ədəbiyyatda tez-tez rast gəlinən bir termindir. Ən geniş mənası ilə sərsəri, dərbədər, xərəbati kimi tərif edilə bilər. Bu, məskən salmamış, müəyyən bir iş və ya həyat tərzi ilə bağlı olmayan, sərbəst həyat sürən şəxsi ifadə edir. Lakin qəllaş termini sadəcə “sərsəri” olmaqdan daha çox şey ifadə edir.
Qəllaş, həyatını əsasən meyxanələrdə, əyləncə məkanlarında keçirən, kefcil və şən bir şəxsiyyətdir. O, cəmiyyətin qəbul etdiyi normalardan kənarda yaşayır, özünəməxsus həyat tərzi ilə seçilir. Bu həyat tərzi, bəzən əxlaqsızlıqla əlaqələndirilə də bilər, lakin daha çox azadlıq, sərbəstlik və həzz axtarışı ilə əlaqələndirilir.
Misal olaraq verilən "Rindü qəllaşəm, məqamım guşeyi-meyxanədir" beyti, qəllaşın həyat tərzini daha yaxşı aydınlaşdırır. Burada şair özünü rind (səxavətli, ədalətli, amma qaydalarla bağlı olmayan) və qəllaş kimi təqdim edir və meyxananı özünün məskəni, sığınağı, həyatının mərkəzi kimi göstərir. Bu, qəllaşın sadəcə sərsəri olmadığını, həm də müəyyən bir fəlsəfəyə, həyat görüşünə sahib olduğunu göstərir.
Qısacası, qəllaş termini, sərsəriliyin, dərbədərinin, xərəbatlığın ardında gizlənən özünəməxsus bir həyat fəlsəfəsini, azadlığa və həzzə olan həvəsi, meyxana mədəniyyəti ilə olan bağlılığı özündə əks etdirir. Bu, sadəcə bir söz deyil, bir həyat tərzi və simvoludur.