Qəbirqazan sözü, Azərbaycan dilinin izahlı lüğətlərində əsasən "ölüləri basdırmaq üçün qəbir qazan adam" kimi izah olunur. Lakin bu tərif, sözün ifadə etdiyi mənanın bütün çalarlarını əhatə etmir. Qəbirqazan, sadəcə bir peşə adı deyil, həm də müəyyən sosial və mədəni kontekstlərə bağlı bir simvoldur.
Tarixən, qəbirqazanlar cəmiyyətdə müəyyən bir qəbul görən şəxslər olmamışlar. Ölüm və onunla bağlı ritualların həmişə qorxu və narahatlıq doğurduğu nəzərə alınarsa, qəbirqazanlar, ölümün fiziki təcəssümü ilə daha yaxından məşğul olduqları üçün, ümumiyyətlə, cəmiyyətin kənarında qalan, bəzən isə qorxulan şəxslər kimi qəbul ediliblər. Onların işi, təkcə fiziki güc tələb etmirdi; eyni zamanda, dərin psixoloji dayanıqlıq və xüsusi bir duyğusal tənzimləmə tələb edirdi.
Ədəbiyyatda və xalq yaradıcılığında qəbirqazan obrazı tez-tez fərqli simvolik mənalar daşıyır. Bəzən o, qaranlıq, məhv və fəna ilə əlaqələndirilir; bəzən isə, ölümün qaçılmazlığı və həyatın keçiciliyi ilə bağlı düşüncələri təmsil edir. Misal olaraq, sitatda verilən "Ay qəbirqazanlar; gedin ev tikin! Bu qəmli dərədə [“Qurd ağzı”nda] plan ki, yoxdur" misrası, qəbirqazanların həm ölümün, həm də həyatın qurucuları kimi təsvirini əks etdirir. Bir tərəfdən, onlar ölülər üçün məkan hazırlayırlar, digər tərəfdən isə, onların işləri həyatın davamlılığı üçün yer açır. Bu mənada, qəbirqazanlar həyat-ölüm dövrünün simvolik təmsilçiləridirlər.
Beləliklə, "qəbirqazan" sözünün mənası sadəcə bir peşənin adından daha genişdir. O, tarixi, sosial, mədəni və ədəbi kontekstlərə bağlı mürəkkəb və çoxşaxəli bir məna daşıyır. Bu sözün dərinliyinə varmaq, onu müxtəlif aspektlərdən araşdırmaq, Azərbaycan mədəniyyətinə daha dərin bir anlayış qazanmağa kömək edir.