Qeyri-məhsuldar sifəti əsasən iki əsas mənada işlədilir. Birinci və daha geniş mənası, hər hansı bir prosesin, fəaliyyətin və ya sistemin məhsul verməməsi, bəhrəsiz qalması deməkdir. Bu, kənd təsərrüfatında məhsuldar olmayan torpaqlar, səmərəsiz iş üsulları, qeyri-məhsuldar bir iclas və ya hətta qeyri-məhsuldar bir gün kimi müxtəlif kontekstlərdə istifadə oluna bilər. Belə hallarda “məhsuldar olmayan”, “bəhrəsiz”, “səmərəsiz”, “nəticəsiz” kimi sinonimlərdən istifadə etmək olar. Hətta məcazi mənada da, həyatda heç bir nailiyyət əldə etməyən insan üçün “qeyri-məhsuldar həyat” ifadəsi işlədilə bilər.
İkinci mənası isə dilçiliyə aiddir və burada daha spesifik bir kontekstdə işlənir. Dilçilikdə “qeyri-məhsuldar” terminini sözlərin və şəkilçilərin yeni sözlər əmələ gətirmək qabiliyyətlərinə aid edə bilərik. Məsələn, artıq yeni sözlər yaratmayan, inkişaf etməyən və ya yeni söz əmələ gətirmə qabiliyyətini itirmiş morfoloji quruluşlar və ya leksik vahidlər qeyri-məhsuldar sayılır. Misal üçün, köhnəlmiş və istifadəsiz qalan şəkilçilər və ya yeni söz əmələ gətirməyən söz kökləri qeyri-məhsuldar adlandırıla bilər. Bu mənada, “yaradıcı olmayan”, “inkişaf etməyən”, “yeni söz əmələ gətirməyən” ifadələri sinonim kimi qəbul edilə bilər. Beləliklə, qeyri-məhsuldar söz və ya şəkilçi, dilin canlılığının və inkişafının bir göstəricisi olan məhsuldarlığının əksini təmsil edir.