Qarıldama sözü "qarıldamaq" feilindən törəmiş bir isimdir. Lüğətlərdə sadəcə olaraq "qarıldamaq" feillindən törəmiş isim kimi göstərilsə də, mənası daha zəngin və çoxşaxəlidir. Əslində, qarıldama yalnız bir səs deyil, həm də bu səsin ifadə etdiyi vəziyyəti, duyğunu və ya hadisəni əks etdirir.
Qarıldama əsasən qocalığın, köhnəliyin, söykənəcək yerinin olmamasının və ya əşyaların köhnəlməsindən, xarab olmasından doğan zəifliyi və dağılmanı ifadə edən bir səsdir. Köhnə taxta əşyaların, quru yarpaqların, qocalmış insanın sümüklərinin çıxardığı xırıltılı, səssiz, lakin hiss olunan bir səsdir. Bu səs həm də, həyatın, gücün, gəncliyin getdiyini, yox olmasını bildirən, bir növ təbiətin qocalmasını, tənəzzülünü simvolizə edir.
Qarıldama səsi, ətrafımızdakı dünyanın daim dəyişən və tənəzzül edən təbiətini xatırladır. Bir ağacın quruyub qırılmasında, bir binanın dağılmasında, bir insanın yaşlanması prosesində duyulan zəifliyi və kövrəkliyi təcəssüm etdirir. Bu səs eyni zamanda melanxoliya, hüzün, itirilmiş şeylər üçün kədər duyğularını da ifadə edə bilər. Qısacası, qarıldama sadə bir səs deyil, dərin bir məna və duyğu daşıyan, vaxtın keçməsini və təbiətin dönməzliyini xatırladan bir simvoldur.
Beləliklə, "qarıldama" sözünü yalnız bir səs kimi deyil, daha geniş bir kontekstdə, dərin mənaları ilə birlikdə düşünmək lazımdır. Bu söz həm ədəbiyyatda, həm də gündəlik həyatda məcazi mənada da istifadə edilə bilər. Məsələn, "qarıldayan imperiya", "qarıldayan sistem" kimi ifadələr bu sözün məcazi mənada necə istifadə edildiyini göstərir.