Qarğılama (qarğılamaq felindən törəmə): Bu söz, əsasən, qarğının səsini təqlid edən bir ifadə olaraq istifadə olunur. Ancaq sadə bir səs təqlidi olmaqdan kənara çıxaraq, məcazi mənalarda da işlədilir. Belə ki, qarğının səsi, ümumiyyətlə, xoşagəlməz, sərt, kəskin və ya hətta qorxulu olaraq qəbul edilir. Buna görə də "qarğılama" sözü bəzən kəskin, sərt, xoşagəlməz bir səs-küy və ya narahatlığı ifadə edir. Misal üçün, “küləyin qarğılaması”, “dəmirin qarğılaması” kimi ifadələr həmin səsin xüsusiyyətini vurğulayır.
Daha geniş mənada “qarğılama” kəskin, bəzən də təhqiramiz, acı bir tənqidi, hətta lənəti bildirə bilər. Yəni, bir insanın və ya hadisənin qarğışlandığını, kəskin tənqid olunduğunu ifadə etmək üçün də bu söz işlədilə bilər. Məsələn, "Onun əməlləri hamının qarğılamasına səbəb oldu" cümlesində "qarğılama" sözü kollektiv tənqidi, etirazı və ya rədd edilməni göstərir.
Qarğılamanın səs xüsusiyyətlərinin ədəbiyyatda təsvirinin maraqlı tərəflərindən biri də onun müxtəlif kontekstlərdə necə istifadə olunmasıdır. Bəzi əsərlərdə qarğılama, qaranlıq, qorxulu bir atmosfer yaradılmaq üçün vasitə olaraq istifadə olunarkən, bəzilərində isə müəyyən bir hadisənin, vəziyyətin və ya duyğunun ifadəsində təsviri bir element kimi rol oynayır. Bu sözün çoxşaxəli və ifadəli olduğunu nümayiş etdirir.