Qaragün sözü Azərbaycan dilində bədbəxtliyi, uğursuzluğu, həyatın ağır keçməsini ifadə edən bir sifətdir. Sadəcə "bədbəxt" və ya "başbəlalı" sözləri ilə ifadə olunan mənanın kənardan daha dərin bir məzmun daşıyır. Qaragün insan, taleyin qaranlıq, zülmətli bir kölgə kimi üstünə çökmüş, davamlı olaraq çətinliklər, əzab-əziyyətlər içində yaşayan bir şəxsi təsvir edir.
Lüğətlərdəki "həyatı, güzəranı çox ağır keçən" ifadəsi bu duyğunu tam əks etdirməsə də, yaxınlaşdırır. Qaragünlük, sadəcə maddi çətinliklərlə deyil, həm də mənəvi sarsıntılarla, kədər, ümidsizlik, tənha duyğularla sıx bağlıdır. Bu insanın həyatının rənglərinin solğun, qaranlıq olduğunu, günəş işığının ona az çatdığını simvolizə edir.
Maraqlı bir nüans da budur ki, "qaragün" sözü təkcə bir insanın vəziyyətini deyil, həm də ümumi bir durumu təsvir edə bilər. Məsələn, "qaragün günlər", "qaragün dövr" ifadələri müəyyən bir dövrdəki ümumi bədbəxtliyi, çətinlikləri ifadə edir. Bu baxımdan, sözün leksik mənası qaranlıq və ümidsiz bir gələcəyi, bədbəxt bir vəziyyəti ifadə etməklə yanaşı, həyatın müəyyən bir mərhələsindəki çətinlikləri də əhatə edir. Əslində, qaranlıq və işıqlı günlərin varlığını, bunun həyatın bir hissəsi olduğunu qəbul etməkdir.
Misal olaraq verilən cümlənin sonu tamamlanmayıb, amma "Sənin adına və abrına zərər yetişməsin deyən, mən gərək ömrüm olduqca..." ifadəsindən başqasının rifahı üçün öz qaranlıq günlərini qəbul etməyə hazır bir insanın obrazı yaranır. Bu, "qaragün" sözünün insanın həm özünün, həm də ətrafındakıların taleyindəki ağır yükü simvolizə etməsinin bir göstəricisidir.