Qanırma: "Qanırmaq" felindən törəmiş isimdir. Sadəcə "qanırmaq" hərəkətinin nəticəsi və ya halı kimi izah edilməməlidir. Qanırma, daha geniş mənada, bir varlığın (insan, heyvan və ya hətta abstrakt bir konsepsiya) içdən gələn, dərin bir kədər, həsrət, ya da qəm hissinin, səssiz, içəriyə dönük bir ifadəsidir. Bu, səssiz fəryad kimi təsəvvür edilə bilər; kədərli bir nəğmənin sözsüz ifadəsidir.
Qanırmanın səciyyəvi xüsusiyyətlərindən biri də onun gizli, açıq şəkildə ifadə olunmayan təbiətidir. Ağlamaq kimi açıq bir ifadə deyil, daha çox daxili bir yaşayışdır. Bu, kədərin dərinliyindən, ifadə olunmağa çalışan lakin sözlə ifadə oluna bilməyən bir hissin təzahürüdür. Səssiz ağrı, susqun bir əzab kimi təsvir edilə bilər.
Məsələn, bir insan ağır bir itkidən sonra qanırmaqda ola bilər. Bu, həsrətinin, kədərinin dərinliyini göstərir. Ya da uzun müddət davam edən bir xəstəliyin əzabı içində olan birisi səssizcə qanırmaqda ola bilər. Bu halda qanırma, xəstəliyin ruhi tərəfini, əzabını, ümidsizliyini əks etdirir.
Beləliklə, qanırma sadəcə bir felin məsdəri deyil, dərin psixoloji və emosional bir halın ifadəsidir. Bu, sözlə ifadə oluna bilməyən, ancaq duyula bilən bir hissin təcəssümüdür. Ədəbiyyatda, xüsusən də lirik əsərlərdə, qanırma, qəhrəmanın daxili dünyasının əks etdirilməsi üçün güclü bir vasitə kimi istifadə olunur.