Qanalma termini tibbdə müalicəvi məqsədlə bədəndən qan axıtma prosedurunu ifadə edir. Tarixən qanalma müxtəlif xəstəliklərin müalicəsi üçün geniş yayılmış bir üsul olmuşdur. Qədim Yunanıstandan başlayaraq, Orta əsrlərə və hətta 19-cu əsrə qədər həkimlər müxtəlif xəstəlikləri, o cümlədən baş ağrılarını, qızdırmanı və hətta əsəbi pozğunluqları qanalma vasitəsilə müalicə etməyə çalışırdılar. Bu prosedur əsasən venaseksiya yolu ilə, yəni damarlardan qan alaraq həyata keçirilirdi.
Qanalmanın əsas fəlsəfəsi, bədəndəki "pis" qanın təmizlənməsi və tarazlığın bərpa edilməsi idi. Bununla belə, bu yanaşmanın elmi əsası yox idi və tez-tez daha ciddi sağlamlıq problemlərinə səbəb olurdu. Qanalma zamanı qan itkisi nəticəsində anemiya, infeksiya və hətta ölüm halları baş verə bilərdi. Qanalma əməliyyatı zamanı istifadə olunan alətlərin sterilizasiya olunmaması da infeksiya riskini artırırdı.
Müasir tibbdə qanalma demək olar ki, tamamilə tətbiqdən çıxarılmışdır. Qan köçürmə və digər müasir tibbi texnologiyaların inkişafı ilə qanalmanın əhəmiyyəti tamamilə itib. Lakin, qanalmanın tarixi tibbin inkişafında maraqlı bir mərhələni təmsil edir və sağlamlıqla bağlı yanlış inancların nə qədər təhlükəli ola biləcəyini göstərir. Bu gün qanalma yalnız xüsusi hallarda, məsələn, hemoxromatoz kimi bəzi qan xəstəliklərinin müalicəsi zamanı, ciddi tibbi göstərişlərlə və nəzarətlə həyata keçirilə bilər.
Beləliklə, "qanalma" sözü tarixən müalicəvi məqsədlə bədəndən qan axıtma prosedurunun adı olmasına baxmayaraq, indi əsasən tarixi bir kontekstdə istifadə olunur və müasir tibbdə nadir hallarda tətbiq olunur. Onun əvəzinə daha təhlükəsiz və effektiv müalicə üsulları mövcuddur.