Qafiyəpərdazlıq, şeirin əsas bədii vasitələrindən biri olan qafiyənin yaradılması və tətbiq edilməsi sənətidir. Sadəcə olaraq, sözlərin sonlarında səslərin təsadüf etməsi deyil, daha dərin və mürəkkəb bir prosesdir. Qafiyəpərdazlıq, şeirin ritmini, ahəngini və musiqililiyini təmin edir, eyni zamanda, mənanın ifadəsində daha güclü təsir yaradır.
Qafiyə uydurma prosesi, şeirin mövzusuna, üslubuna və ədəbi ənənəsinə uyğun olaraq, dilimizin zəngin leksik ehtiyatından, sinonimlərindən, həmçinin fonetik qanunauyğunluqlarından istifadə etməyi tələb edir. Yalnız səs uyğunluğu deyil, həm də məna uyğunluğu, bəzən isə məna ziddiyyəti nəzərə alınaraq, söz seçimi və yerləşdirilməsi böyük əhəmiyyət kəsb edir. Bu, həqiqi bir sənətkarlıqdır və usta qafiyəpərdazın mükəmməl bilicilik və zəngin təcrübəsini göstərir.
Molla Nəsrəddin jurnalında özünün ustalıqla işlənmiş qafiyələri ilə tanınan Cəlil Məmmədquluzadənin yaradıcılığını misal göstərmək olar. Onun şeirlərindəki qafiyələr sadəcə səs uyğunluğu deyil, eyni zamanda mənanın dərinliyini və obrazlılığını daha da artıran vasitə kimi işlənilir. Qafiyəpərdazlıq Sabirin yaradıcılığında da əsas yerlərdən birini tutur; onun deyimləri hələ də dilimizin ən gözəl nümunələri arasındadır. Qafiyənin və ümumiyyətlə, şeirin musiqililiyinin yaradılmasında ustalıq səviyyəsi, şairin istedadının vacib bir göstəricisidir.
Beləliklə, qafiyəpərdazlıq sadəcə sözlərin sonlarının uyğunlaşdırılması deyil, dərin bilik, zərif hiss və sənətkarlıq tələb edən mürəkkəb bir prosesdir. Bu prosesin mükəmməl nümunələri Azərbaycan ədəbiyyatının qızıl fonduna daxil olmuş şairlərin yaradıcılığında öz əksini tapmışdır.