Qabartmalı sifəti, əşyanın səthinə müxtəlif formalarda çıxıntılar, naxışlar və ya bəzəklər əlavə edilməsi ilə hazırlandığını bildirir. Bu çıxıntılar əsas səthdən yuxarıya doğru qabarıq şəkildə formalaşdırılır və əşyanın görünüşünə üçölçülü bir dərinlik və zənginlik qatır. Qabartma üsulu müxtəlif materiallarda - metaldan, taxtadan, gilə, daşa və hətta kağıza qədər – tətbiq oluna bilər.
Qabartma texnikası çox qədim bir sənətdir və əsrlər boyu müxtəlif mədəniyyətlərdə istifadə edilmişdir. Qədim Misir, Yunanıstan və Roma imperiyalarında qabartma bəzək əşyaları, heykəltəraşlıq və memarlıqda geniş yayılmışdı. Orta əsrlərdə metal üzərində qabartma işlənməsi (məsələn, zireh və ya dini əşyalarda) və taxta oymaları geniş inkişaf etmişdir. Bu gün də qabartma texnikası müasir dizaynda və sənət əsərlərində öz əhəmiyyətini qoruyub saxlayır.
Bir əşyanın "qabartmalı" olması, onun sadəcə olaraq bəzəkli olduğunu deyil, həm də bu bəzəklərin əşyanın səthindən qabarıq şəkildə çıxıntılı olduğunu ifadə edir. Bu çıxıntılar həm kiçik, incə naxışlar, həm də daha iri, həcmli fiqurlar ola bilər. Misal olaraq, qabartmalı taxça, qabartmalı qapı, qabartmalı qab və s. göstərmək olar. Bu cür əşyaların estetik dəyəri, xüsusilə də incə işlənmiş naxışlar olduqda, daha yüksək olur.
Beləliklə, "qabartmalı" sözü əşyanın səthinin relyefli, üçölçülü bəzəklərlə zəngin olduğunu bildirən, incəsənət və sənətkarlıq baxımından zəngin mənalı bir sifətdir.