Küng sözü, köhnəlmiş Azərbaycan dilində istifadə olunan bir termin olub, saxsıdan hazırlanmış boruları, xüsusilə su kəmərləri və ya kanalizasiya sistemlərində istifadə olunan boruları ifadə edir. Bu, müasir dövrdə plastik və metal boruların geniş yayılmasından əvvəl, əsasən gil və ya bişmiş torpaqdan hazırlanmış su və ya kanalizasiya sistemlərinin ayrılmaz bir hissəsi idi.
Künglərin ölçüləri və formaları, istifadə məqsədindən və yerli sənətkarlıq ənənələrindən asılı olaraq dəyişirdi. Bəzi künglər sadə, düz borular şəklində olarkən, bəziləri daha mürəkkəb dizayn və birləşmə detallarına malik idi. Onların bir-birinə birləşdirilməsi xüsusi texnikalarla həyata keçirilir, bəzən gil məhlulu ilə möhkəmləndirilirdi.
Künglərin istehsalı, əl əməyinə əsaslanan bir proses idi və yerli sənətkarların bacarıq və təcrübəsini tələb edirdi. Gilin seçilməsi, qurudulması, bişirilməsi və sonradan boruların formalaşdırılması xüsusi diqqət və dəqiqlik tələb edən mərhələlər idi. Bu səbəbdən künglər yalnız özünəməxsus bir sənət əsəri deyil, həm də əmək və bacarığın təcəssümü idi.
Tarixi mənbələr və arxeoloji qazıntılar, künglərin keçmişdə su təchizatı və kanalizasiya sistemlərinin qurulmasında geniş istifadə olunduğunu göstərir. Künglərin istifadəsi, müasir materialların geniş yayılmasına qədər davam edən uzun bir tarixə malikdir və Azərbaycanın inşaat tarixinin vacib bir hissəsini təşkil edir.
Beləliklə, "küng" sözü sadəcə bir "saxsı boru" deyil, həm də bir zamanlar Azərbaycanın su təchizatı və sanitariya infrastrukturunun mühüm bir elementi olan, əl əməyi ilə yaradılan bir texnoloji və mədəni irsin simvoludur.