Küləcə sözü Azərbaycan dilinin köhnə lüğət ehtiyatından gələn bir termindir və qısaca olaraq boyun, ətək, yaxa və qol kənarlarına xəz və ya oxşar materiallar tikilərək hazırlanmış, qolsuz bir üst geyimi ifadə edir. Lakin bu tərif, küləcənin zəngin mədəniyyət tarixini və funksiyasını tam əks etdirmir.
Tarixən küləcə, əsasən soyuq iqlim şəraitində yaşayan xalqlar tərəfindən istifadə edilən, praktiki və eyni zamanda bəzək əşyası funksiyasını daşıyan bir geyim parçası olub. Qolsuz olması, əl işlərinin rahat icrasına imkan verirdi, xəz və ya digər isti materiallar isə qış aylarında bədəni soyuqdan qoruyurdu. Beləliklə, küləcə həm istilik təmin edir, həm də geyimin digər əşyaları ilə ahəngdar görünüş yaratmağa kömək edirdi.
Küləcənin tikilmə texnikası və istifadə olunan materiallar bölgədən bölgəyə, hətta ailədən ailəyə dəyişə bilirdi. Məsələn, xəz növü, rəngi və tikiliş üsulu geyimin qiymətini və statusunu göstərirdi. Zəngin ailələr qiymətli xəzlərdən hazırlanmış, incə işlənmiş küləcələr geyinərkən, daha sadə ailələr daha ucuz və sadə materiallardan istifadə edirdilər. Beləliklə, küləcə yalnız bir geyim parçası deyil, həm də sosial statusun göstəricisi idi.
Bu gün küləcə, köhnəlmiş geyimlərdən biri olsa da, özünün praktiki və estetik dəyəri ilə milli geyim tariximizin ayrılmaz bir hissəsini təmsil edir. Küləcənin bərpası və müasir dizaynda istifadəsi, Azərbaycanın zəngin mədəni irsinin qorunması baxımından əhəmiyyətlidir.
"Kürdü" sözünün küləcənin sinonimi kimi istifadəsi, dialektal fərqlərdən qaynaqlanır və coğrafi bölgələrdən asılı olaraq istifadə tezliyi dəyişir.