Kustarçılıq termini, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında özünəməxsus yer tutan, çoxşaxəli mənaya malik bir söz olaraq, əsasən iki əsas istiqamətdə izah edilə bilər. Birinci mənası, ənənəvi olaraq, fərdi və ya kiçik qruplar tərəfindən, müasir sənaye üsullarından kənarda, əl əməyi ilə həyata keçirilən istehsal fəaliyyəti ilə bağlıdır. Bu, nəsildən-nəsil ötürülən sənətkarlıq bacarıqlarına, əl işlərinə, özəl ixtisaslaşmalara və ev əşyalarının hazırlanmasına aiddir. Kənd təsərrüfatı məhsullarının emalı, toxuculuq, dəriçilik, ağac emalı, zərgərlik və digər sənətkarlıq növləri kustarçılığın əsasını təşkil edir. Bu mənada kustarçılıq, sadəcə bir "iş" deyil, həm də zəngin mədəni irsin, milli özünəməxsusluğun və ənənəvi bilik və bacarıqların ifadəsidir.
Kustarçılığın ikinci mənası isə daha metaforik xarakter daşıyır və məcazi mənada işlənir. Bu zaman "kustarçılıq" termini, qeyri-mütəşəkkil, planlaşdırılmamış, nizamsız və primitiv üsullarla aparılan hər hansı bir fəaliyyətə aid edilir. Bu, həm təşkilati quruluşun, həm də texnoloji proseslərin səviyyəsinin aşağı olduğunu göstərir. Belə bir yanaşmada kustarçılıq, effektivliyin aşağı olması, məhsuldarlığın zəifliyi və keyfiyyətin qeyri-sabitliyi ilə əlaqələndirilir. Bu mənada, "kustarçılıqla işləmək" ifadəsi, işin səmərəsiz və qeyri-peşəkar şəkildə həyata keçirilməsini bildirir. Müasir dövrdə, sürətli inkişaf və rəqabət şəraitində, bu cür iş üsullarının məhdudiyyətləri daha da aydın görünür.
Yekun olaraq, kustarçılıq termini həm konkret bir istehsal fəaliyyətini, həm də müəyyən bir iş üsulunun xarakteristikasını əks etdirir. Birinci halda, bu, zəngin ənənələrə və özünəməxsus sənətkarlıq bacarıqlarına malik olan bir sahəni təmsil edirsə, ikinci halda, səmərəsizliyi və qeyri-peşəkarlığı bildirən bir məcazi ifadə kimi işlənir. Hər iki mənanın dərk edilməsi kustarçılıq termininin tam və dəqiq anlaşılmasına imkan verir.