Kursiv [lat. cursivus - "qaçan, axan"] Əlyazısına oxşar, mailli mətbəə şriftidir. Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, "cursivus" latın sözündən gəldiyini görərik. "currere" fiilindən törəyən bu söz "qaçmaq", "axmaq" mənalarını verir. Bu da kursiv şriftin əlyazısındakı sürətli, axıcı hərflərin təqlidini əks etdirir.
Kursiv şrift, çap olunmuş mətndə bir çox funksiyaları yerinə yetirir. Əsasən, mətn daxilindəki sitatları, xüsusi terminləri, vurgulanmalı sözləri və ya ifadələri ayırmaq üçün istifadə olunur. Mətndəki digər hissələrdən fərqləndirmək üçün mailliliyi əsas vasitədir.
"Kursiv mənimdir (bizimdir)" ifadəsi isə sitat gətirilən mətndəki bəzi sözlərin əslində orijinalda belə yazılmadığını, yazanın öz əlavəsi və ya dəyişikliyini göstərmək üçün işlədilir. Yəni, kursivlə yazılmış hissə müəllifin öz şərhi və ya tərcüməsinə aiddir. Bu şəkildə, mətndəki dəqiqlik qorunur və oxucu orijinal mətnlə əlavə edilmiş hissəni ayırd edə bilir.
Qeyd edək ki, kursiv şriftin istifadəsi üslub məsələsidir və müxtəlif nəşrlərdə, müxtəlif qaydalara əsasən tətbiq oluna bilər. Ancaq ümumiyyətlə, kursiv şriftin mətnin oxunmasını asanlaşdırmaq və məlumatın daha aydın qəbul edilməsinə kömək etmək məqsədi daşıdığı danılmazdır.