Körüklü sifəti, əsasən dəmirçilik sənəti ilə bağlı olaraq, "körüyü olan", "körük qoyulmuş" mənasını verir. Yəni, körüklə (hava vurmaq üçün istifadə olunan alət) hava verilərək alovlandırılan və qızdırılan bir ocaq və ya digər qurğu üçün işlədilir. Bu, sadəcə fiziki bir təsvir deyil, həm də intensiv istiliyi və alovun gücünü ifadə edir. Körüklü ocaq, adi ocaqlardan daha güclü və idarə olunan bir alov təmin edir, çünki körük vasitəsilə alovlanma prosesi daha effektiv olur.
Nüşabənin şeirdəki misrasında ("Məsturu andıqca, qəlbim odlanır; Elə bil körüklü ocaqdır, yanır") istifadə olunan "körüklü ocaq" ifadəsi, qəlb yanğını və duyğuların şiddətini vurğulayır. Adi bir "yanma" deyil, nəzarət edilməyən, güclü və davamlı bir yanğından söhbət gedir. Körük vasitəsilə qızdırılan ocaq kimi, şairin qəlbi də bir hiss (Məstur) tərəfindən alovlandırılmış və şiddətlə yanır. Bu metafora, qəlb yanğınının şiddətini və nəzarət edilməzliyini daha təsirli şəkildə çatdırır.
Beləliklə, "körüklü" sözünün mənası yalnız "körük qoyulmuş" olmaqdan daha genişdir. O, şiddətli, güclü, idarəolunmaz bir prosesi, bu halda isə güclü bir hissi təsvir etmək üçün istifadə olunur. Bu istifadə, sözün məcazi mənasını da ortaya qoyur və onun poetik təsirini artırır.