Konservləşdirilmə, qida məhsullarının uzun müddət saxlanılmasını təmin etmək məqsədilə müəyyən üsullarla emal olunması prosesidir. Bu proses, məhsulların tərkibindəki mikroorqanizmlərin (bakteriya, göbələk və s.) inkişafının və fəaliyyətinin qarşısını almaqla onların keyfiyyətini və təravətini uzun müddət qoruyub saxlamağa imkan verir.
Konservləşdirilmənin müxtəlif metodları mövcuddur. Ən geniş yayılmış üsullar istiliyin, soyumanın, şoranın, şəkərin, turşunun və ya kimyəvi maddələrin təsiri ilə məhsulların emalıdır. Məsələn, istilik emalı (sterilizasiya) mikroorqanizmləri tamamilə məhv edir, soyutma isə onların inkişafını yavaşladır. Şoralama və şəkərləmə üsulları isə məhsulun su aktivliyini azaldır və beləliklə mikroorqanizmlərin çoxalmasının qarşısını alır. Müasir texnologiyalar konservləşdirilmə prosesinə vakuumlaşdırma, qazlaşdırma və s. kimi əlavə üsullar da əlavə edir.
Konservləşdirilmə tarixi qədim zamanlara gedib çıxır. İnsanlar əsrlər boyu qida məhsullarını uzun müddət saxlamağın yollarını axtarıblar və müxtəlif ənənəvi üsullar - duzlama, turşutma, qurutma - işləyib hazırlayıblar. Sənaye inqilabından sonra isə konservləşdirilmənin elmi əsasları daha da inkişaf etmiş, yeni texnologiyalar və avadanlıqlar meydana çıxmışdır. Bu, qida məhsullarının daha uzun müddət saxlanılmasına və daha geniş miqyasda istehsalına imkan yaratmışdır.
Konservləşdirilmənin həm üstünlükləri, həm də çatışmazlıqları var. Üstünlükləri arasında qida məhsullarının uzun müddət saxlanılması, mövsümi məhsullardan il boyu istifadə edilməsi, nəqliyyat və saxlama xərclərinin azalması göstərilə bilər. Çatışmazlıqları isə bəzi qida maddələrinin itkisi, konservləşdirmə prosesində istifadə olunan kimyəvi maddələrin təsiri, ətraf mühitin çirklənməsi ola bilər. Buna görə də, sağlam və təbii qida istehlakı üçün konservləşdirilmiş məhsulların seçimi zamanı diqqətli olmaq və etiket məlumatlarını yoxlamaq vacibdir.