Koma sözü Azərbaycan dilində əsasən sadə, ibtidai tiplərdə inşa edilmiş kiçik, müvəqqəti yaşayış yerini ifadə edir. Lüğətlərdə "primitiv ev, daxma, daxal" kimi təriflərlə rast gəlinir. Ancaq bu tərif, komaların müxtəlifliyi və tarixi kontekstini tam əks etdirmir.
Koma, dağlıq və sərt relyefli ərazilərdə, adətən təbii sığınacaqlardan istifadə olunmaqla (məsələn, mağara ağzı, qaya altında) qurulan çox sadə bir sığınacaqdır. Materiallarına gəldikdə isə, əl altında olan vasitələrdən – daş, ağac budaqları, torpaq, ot və s. istifadə olunurdu. Hava şəraitindən, mövsümdən və ehtiyacdan asılı olaraq komaların ölçüsü və quruluşu dəyişirdi. Bəziləri sadəcə bir neçə daş və ot yığımı ilə əmələ gəlir, bəziləri isə daha mürəkkəb, qaya divarlarına söykənən, örtüyü olan quruluşlar ola bilərdi.
Koma, müasir mənzillərdən fərqli olaraq, yalnız müvəqqəti yaşayış məqsədi güdürdü. Çobanlar, ovçular, səyahətçilər və ya təbii fəlakətlərdən qaçan insanlar üçün qısamüddətli sığınacaq rolunu oynayırdı. Ona görə də komaların davamlılığı, möhkəmliyi birinci dərəcəli əhəmiyyət kəsb etmirdi. Əsas məqsəd, soyuqdan, yağışdan və ya günəşdən qorunmaq idi.
Ədəbiyyatda komalar, təbiətlə sıx bağlı həyat tərzinin, sadəliyin və müvəqqətiyin simvolu kimi təsvir olunur. Sözügedən misrada ("Sığınıb dağda yapılmış komaya insanlar; Dırmaşır sərt qayalar üzrə bütün heyvanlar") komaların insan və təbiət arasındakı qarşılıqlı əlaqəni, insanın təbiətin qoynunda həyatının bir parçasını əks etdirdiyi görünür.