Kodal (kənd təsərrüfatı terminologiyasında daha çox kədal formasında işlənir) vəhşi heyvanları tutmaq üçün hazırlanmış, yerə qazılıb gizlədilən bir növ tələdir. Adi bir çuxurdan fərqli olaraq, kodalın üstü qırıntılar, budaqlar, yarpaqlar və ya oxşar materiallarla – ümumiyyətlə ətraf mühitin təbii elementləri ilə – diqqətlə örtülür, belə ki, heyvan tələni görməsin. Bu örtük, kamuflyaj rolunu oynayaraq, heyvanın tələyə düşməsini təmin edir.
Kodalın dərinliyi və ölçüləri tutulmaq istənən heyvanın növündən asılı olaraq dəyişir. Kiçik heyvanlar üçün daha səthi və dar kodallar qazılır, iri heyvanlar üçün isə daha dərin və geniş kodallar lazımdır. Bəzən kodalların dibi iti cisimlərlə, məsələn, kəskin daşlar və ya qırılmış şüşə parçaları ilə örtülür ki, heyvan daha asan tutulsun və ya yaralansın. Ancaq bu metodlar indi etik səbəblərdən nadir hallarda istifadə olunur.
Tarix boyu kodallar müxtəlif mədəniyyətlərdə ovçuluqda mühüm rol oynayıb. Qədim insanlar qida əldə etmək üçün kodallardan geniş istifadə edirdilər. Kodal hazırlamaq və quraşdırmaq üçün xüsusi bacarıq və təcrübə tələb olunurdu. Bu bacarıq nəsildən-nəsil ötürülərək, ovçuluq ənənələrinin bir hissəsinə çevrilirdi. Bu gün isə kodallar əsasən ənənəvi ovçuluq üsullarını qoruyan kənd əhalisi tərəfindən istifadə olunur və ya bəzi hallarda zərərli heyvanlarla mübarizə üçün tətbiq edilir.
Kodalın sadəliyinə baxmayaraq, təbii mühitlə uyğunlaşması və effektivliyi, onu tarixin və insanların təbiətlə qarşılıqlı əlaqəsinin maraqlı bir nümunəsi edir. Kodal sadəcə bir tələ deyil, həm də insan zəkası və təbiəti dərk etmə qabiliyyətinin simvoludur.