Kirədar sözü fars mənşəlidir və köhnəlmiş bir sözdür. Müasir Azərbaycan dilində az istifadə olunsa da, tarixi və mədəni kontekstdə əhəmiyyət kəsb edir. "Kirənişin" sözünün sinonimi olaraq, kirədar əsasən torpaq sahibi tərəfindən müəyyən şərtlər əsasında torpaq sahəsini icarəyə götürən, həmin torpaqda əkinçilik və ya digər kənd təsərrüfatı işləri ilə məşğul olan şəxsi ifadə edir.
Daha geniş mənada, kirədar yalnız torpaqla deyil, həmçinin bina və ya digər əmlak növlərini də müvəqqəti istifadə hüququ əsasında icarəyə götürən şəxs kimi də başa düşülə bilər. Bu zaman kirədar icarə müqaviləsinə əsasən mülkiyyətçiyə müəyyən miqdarda ödəniş edir və əvəzində müəyyən müddət ərzində həmin əmlakdan istifadə hüququna malik olur.
Tarixi kontekstdə kirədar anlayışı, xüsusilə də feodalizm dövründə daha çox önəm kəsb edirdi. Bu dövrdə torpaq mülkiyyətinin əsasını təşkil edən böyük torpaq sahibləri (feodallar) öz torpaqlarını kirədarlara icarəyə verərək onlardan müəyyən miqdarda məhsul və ya pul vəsaitləri alırdılar. Kirədarlar isə bu torpaqlarda əmək fəaliyyəti göstərərək öz həyatlarını təmin edirdilər. Beləliklə, kirədar anlayışı sosial-iqtisadi münasibətlərin təkamülünü və tarixi inkişafını anlamaq üçün vacib bir termindir.
Qeyd etmək lazımdır ki, "kirədar" sözü "icaraçı" və ya "kirayəçi" sözləri ilə sinonim olaraq istifadə olunsa da, onlardan bir qədər fərqli bir konnotasiyaya malikdir. "İcarəçi" və "kirayəçi" sözləri daha geniş mənada istifadə olunarkən, "kirədar" daha çox kənd təsərrüfatı ilə bağlı torpaq icarəsi kontekstində işlənir və köhnə bir dil üslubuna aiddir.