Kinoxronika (yun. kine və chronikos) – öz məzmununu cari həyat hadisələrindən, aktual məsələlərdən, gündəlik həyatın müxtəlif tərəflərindən götürən sənədli kinofilmlər və ya qısamüddətli kino jurnallarıdır. Bu janr həyatın sürətli axarını, dövrün əhəmiyyətli olaylarını, həm də adi, gündəlik anlarını əks etdirməyə çalışır. Kinoxronika, həmin dövrdə yaşananların vizual bir arxivini yaradır və gələcək nəsillər üçün qiymətli bir tarixi mənbə rolunu oynayır.
Kino xronikasının əsas xüsusiyyəti onun operativliyi və gerçəkliyə sadiqliyidir. Hadisələr tez-tez çəkildiyi kimi, minimal montaj və redaktə ilə nümayiş etdirilir. Bu, həmin anların təbii axarını qoruyub saxlamağa imkan verir və izləyicini tarixi anların əsl şahidi edir. Əlbəttə ki, tamamilə obyektiv olmaq mümkün deyil – kadrın seçimi, montajın təşkili özündə müəyyən ideoloji və estetik əks etdirmələr daşıya bilər.
Kinoxronika müxtəlif məqsədlər üçün istifadə oluna bilər: tarixi hadisələrin qeydə alınması, ictimai-siyasi proseslərin əks etdirilməsi, mədəniyyət və incəsənət hadisələrinin təqdimatı, elmi-kəşf və texnoloji yeniliklərin nümayişi. Sovet dövründə kinoxronika ideoloji təbliğat vasitəsi kimi geniş istifadə olunmuşdur. Lakin hətta bu təbliğat fonunda də kinoxronika gündəlik həyatın detallaşdırılmış şəkillərini əks etdirməklə öz tarixi dəyərini saxlayır.
Müasir dövrdə televiziya və internet kinoxronikanın funksiyalarını öz üzərinə götürmüşdür. Ancaq kinoxronikanın özünəməxsus estetikası və tarixi dəyəri onu hələ də kino tarixinin vacib bir hissəsi edir. Arxiv kinoxronika materialları tarixçilər, sosioloqlar, kinoşünaslar üçün qiymətli mənbə təşkil edir və keçmişin həyat tərzinə baxış bucağını dəyişir.