Kəsəbə sözü ərəb dilindən ("kasib" - kasıb, zəhmətkeş sözünün cəm halından) gəlmişdir və köhnə Azərbaycan dilində geniş istifadə olunmuşdur. Müasir Azərbaycan dilində isə daha az rast gəlinir, lakin zəngin məna yükü və tarixi konteksti ilə diqqəti cəlb edir.
Əvvəllər "kəsəbə" sadəcə zəhmətkeş insanı deyil, öz peşəsinə, sənətinə bələd olan, bacarıqlı və peşəkar bir insanı ifadə edirdi. Bu söz fəhlə, sənətkar, hətta öz işinin ustası olan sənətkarı da əhatə edirdi. Yəni, sadəcə əmək qüvvəsi deyil, həm də öz işinə sahib çıxan, ustalığı ilə seçilən bir şəxsi təsvir edirdi. Kəsəbə, əməyinin bəhrəsini götürərək dolanışığını təmin edən kəs idi.
Müasir dövrdə "kəsəbə" sözü daha çox tarixi bir termin kimi qəbul edilir və ədəbiyyatda, elmi araşdırmalarda keçmişin həyat tərzini, sosial quruluşunu təsvir edərkən istifadə olunur. Lakin sözün özündəki məna dərinliyi onu unutmaq üçün çox dəyərli edir. O, sadəcə bir peşə sahibinin deyil, həm də öz əməyinə hörmət edən, zəhmətkeş və bacarıqlı bir insanın obrazını canlandırır. Bu səbəbdən, "kəsəbə" sözünün lüğətlərimizdə qorunması və gələcək nəsillərə ötürülməsi olduqca vacibdir.
Qısacası, "kəsəbə" sözü zəhmətkeş insanı ifadə etməklə yanaşı, onun peşəkarlığını, bacarığını və öz işinə olan bağlılığını da vurğulayır. Bu, sadə bir "fəhlə" və ya "sənətkar" sözündən daha çox məna ehtiva edən, daha zəngin və tarixi bir termindir.