Kəsbkar sözü ərəb dilindən gələn "kəsb" (qazanmaq, əldə etmək) və fars dilindən gələn "kar" (edən, işləyən) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Köhnə Azərbaycan dilində geniş istifadə olunan bu söz müasir dilədə daha az işlənsə də, tarixi və mədəni baxımdan əhəmiyyətlidir.
Əsasən "peşə sahibi" mənasında işlənən kəsbkar, sadəcə "peşə" və ya "sənət" sözlərindən daha çox məna yükü daşıyır. O, yalnız bir işlə məşğul olmağı deyil, həm də bu işdə bacarıqlı, ixtisaslı və öz işinə sadiq olan bir şəxsi ifadə edir. Kəsbkar, peşəsini ehtiramla qarşılayan, bacarığını inkişaf etdirən və gündəlik həyatını bu peşə ətrafında quran bir fərdin təcəssümüdür. Bu baxımdan, sadəcə "işçi" sözündən fərqli olaraq, kəsbkar öz işinə mənəvi bağlılığı və peşəkarlıq səviyyəsini ön plana çıxarır.
Misal üçün, "kəsbkar əkinçi" deyərkən, sadəcə torpaqda işləyən bir şəxsi deyil, öz işini bacarıqla, məharətlə yerinə yetirən, əkinçiliyə bağlılığı olan bir insanı nəzərdə tuturuq. Sözün köhnəliyinə baxmayaraq, kəsbkar sözü hələ də müasir Azərbaycan dilində, xüsusilə tarixi və ədəbi mətnlərdə, özünəməxsus istilik və dərinlik gətirərək işlənə bilər. Bu söz, əməyə hörmətin, peşəkarlığın və sənətkarlığın qiymətləndirilməsinin əyani ifadəsidir.
Ümumilikdə, kəsbkar sözü, həm tarixi, həm də mədəniyyət baxımından zəngin bir məna daşıyan, özünəməxsus çalarları olan bir sözdür və dilin zənginliyinin təcəssümüdür. Onun istifadəsi, mətnlərə daha rəngarənglik və dərinlik qatır.