Kərpicxana sözü, Azərbaycan dilinin zəngin leksikasında kərpic istehsalının ayrılmaz bir hissəsini təmsil edən, tarixi köklərə malik bir termindir. Sadəcə "kərpic hazırlanan və kəsilən yer" kimi qısa bir tərif vermək, bu sözün əhatə etdiyi mənanın dərinliyinə və əhəmiyyətinə tam ədalət etməz.
Əslində kərpicxana, sadəcə bir istehsal müəssisəsi deyil, bir zamanlar əmək, sənətkarlıq və incəsənətin qovuşduğu, mədəniyyətin əks olunduğu bir məkandır. Bu yerlərdə, torpaqdan, gildən, suya qarışdırılan müxtəlif materiallardan istifadə olunaraq əllə və ya daha sonra mexaniki vasitələrlə kərpiclər formalaşdırılıb, qurudulub və bişirilərək, tikililərin əsasını təşkil edən möhkəm daşlara çevrilirdilər. Hər bir kərpicin özünəməxsus bir hekayəsi, kərpicxananın tarixi ilə sıx bağlı bir izidir.
Kərpicxanalar, bölgənin iqtisadi, sosial və memarlıq tarixinin canlı şahidləridir. Onlar inşaat sənayesinin inkişafını, texnoloji yeniliklərin tətbiqini və əmək bölünməsini göstərən əhəmiyyətli mədəni irs elementləridir. Müasir kərpic zavodlarından fərqli olaraq, ənənəvi kərpicxanalar daha çox kiçik miqyaslı, əl əməyinə əsaslanan müəssisələr idi və bu səbəbdən də ətrafdakı mənzərəyə və icma həyatına daha çox təsir edirdi.
Beləliklə, "kərpicxana" sözü, sadəcə bir coğrafi yerin adından daha çox, tarixin, sənətin və əməyin birləşdiyi, zamanın izlərini daşıyan mədəni bir simvoldur. Bu sözün mənasını dərk etmək, Azərbaycanın tarixi və mədəniyyətinə daha dərindən nüfuz etməyə imkan verir.