Kərəmsiz sifəti, əsasən insafsızlığı, mərhəmətsizliyi və rəhmsizliyi ifadə edir. Bu söz, bir insanın qəlbindəki xeyirxahlıq, şücaət və səxavətin olmamasını vurğulayır. Kərəmsiz bir kəs başqalarının ehtiyaclarına biganə qalır, onlara kömək etmək əvəzinə zərər verə bilər. Onun hərəkətləri qəddarlıq və duyğusuzluqla xarakterizə olunur.
Kərəm, köklərini qədim türk mədəniyyətindən alan dərin bir anlayışdır. Sadəcə maddi səxavətdən daha geniş mənaya malikdir. O, şərəf, nəciblik, cömertlik, ehtiram və vicdanlılığı özündə birləşdirir. Beləliklə, "kərəmsiz" olmaq sadəcə pul verməmək deyil, ümumiyyətlə insanlıqdan, ədalətdən, şərəfdən uzaq olmaq deməkdir.
Atalarımız demişkən, "Səxavət olmayan kəsdə şücaət feli nadirdir". Bu məqal əslində kərəmsiz insanın daxili zəifliyini ifadə edir. Çünki həqiqi cəsarət və qəhrəmanlıq, yalnız başqalarına qarşı mərhəmət və qayğı ilə birlikdə mövcud ola bilər. Kərəmsiz insanın hərəkətləri çox vaxt qorxaqlıqdan və özünü qorumaq instinktinin üstünlük təşkil etməsindən irəli gəlir.
Məsələnin mahiyyətini daha da dəqiqləşdirmək üçün, misal olaraq "Kərəmsiz kimsəni hər yerdə gördüm, bihünər gördüm" ifadəsini götürə bilərik. Bu, kərəmsiz insanın həm də bacarıqsız, qabiliyyətsiz, dəyərsiz olduğunu vurğulayır. Çünki həqiqi dəyər, yalnız insanlıq, mərhəmət və səxavətlə birlikdə ortaya çıxır. Beləliklə kərəmsizlik, həm mənəvi, həm də sosial baxımdan çox mənfi bir xüsusiyyətdir.