Kərahət (ər. كراهة - karaha) sözü Azərbaycan dilində əsasən iki əsas mənada işlənir: birincisi, fiziki və ya duyğu-hiss mənasında iyrənmə, xoşagəlməzlik hissi; ikincisi isə, əxlaqi və ya dini mənada xoşagəlməzlik, qınama, nifrət hissi.
Birinci mənada kərahət, qoxu, görünüş, toxunma hissi və ya dad kimi fiziki təsirlərə qarşı ortaya çıxan bir iyrənmə və ya xoşagəlməzlik hissidir. Məsələn, çürümüş ətin kərahət hissi doğurması və ya xəstəlik əlaməti daşıyan bir qoxuya qarşı hisslərimizin kərahətlə dolu olması. Bu mənada kərahət, insanda qusma refleksi və ya fiziki uzaqlaşma reaksiyasına səbəb ola bilər.
İkinci mənada isə kərahət, əxlaqi və ya dini baxımdan qeyri-qəbul edilən, pis və ya əxlaqsız sayılan hərəkət, əməl və ya vəziyyətə qarşı duyulan nifrət və ya qınamadır. Məsələn, yalan danışmağa, oğurluğa və ya ədalətsizliyə qarşı duyulan kərahət. Bu mənada kərahət, mənəvi dəyərlərlə bağlı olub, insanın mənəvi təmizliyini qorumaq istəyindən qaynaqlanır. Dini kontekstdə isə kərahət, müəyyən əməlləri yerinə yetirməmək məsləhəti və ya tövsiyəsini bildirir. Bu, haram olan əməllərin qadağan edilməsindən fərqli olaraq, əməlin icra olunmasının məsləhət görülməməsini ifadə edir.
Beləliklə, kərahət sözünün mənası sadəcə "iyrənmə" ilə məhdudlaşmır. O, daha geniş bir spektrdə, həm fiziki, həm də mənəvi səviyyədə xoşagəlməzliyə, nifrətə və qınamaya qarşı duyulan hissləri əhatə edir. Sözün kökü olan ərəb dilindən gələn mənası da bu çoxcəhətliliyi özündə əks etdirir.