Kənkan sözü, Azərbaycan dilinin izahlı lüğətlərində əsasən "kənddəki dərin quyuların, mədənlərin ağzı, giriş yeri" kimi izah olunsa da, mənası daha geniş və çoxqatlıdır. Bu termin sadəcə fiziki bir giriş yeri deyil, həm də müəyyən bir mühitin, gizli bir dünyanın simvolik təcəssümüdür.
Kənkan, yerin dərinliklərinə açılan dar bir yol kimi, bilinməyənə, sirrə, təhlükəyə və eyni zamanda sərvətə aparan bir keçiddir. Mədənlərdəki kənkanlar, torpaq altındakı sərvətlərə - kömürə, qızıl və ya başqa dəyərli metallara - çatmaq üçün qazılmışdır. Bu mənada kənkan, insanın təbiət üzərindəki hakimiyyətinin, təbii ehtiyatları istifadə etmək qabiliyyətinin bir simvoludur. Lakin kənkan eyni zamanda təhlükəni, qaranlığı və bilinməyəni də təmsil edir; çünki dərinliklərə enmək, həmişə asan və təhlükəsiz deyil.
Verilən nümunədəki "quyu dibindəki kənkan səsi" ifadəsi, səsin həm dərinlikdən, həm də dar bir yerdən gəldiyini vurğulayır. Bu, səsin qaranlıq, gizli və əlçatmaz bir məkandan gəldiyini, dinləyicini bu gizli dünyaya doğru cəlb etdiyini göstərir. Səsin "Suraxanskinin oxumağına" bənzədilməsi, Suraxanskinin oxuma üslubunun da bu qədər gizli, dərin və qaranlıq olduğunu ifadə edir.
Beləliklə, "kənkan" sözü sadə bir coğrafi termin olmaqdan daha çox, ədəbi əsərlərdə rəmzi, məcazi mənalar da daşıyır. O, həm təhlükənin, həm də sərvətin, həm qaranlığın, həm də işığın simvoludur; insanın təbiətə və bilinməyənə olan münasibətinin ifadəsidir.