Kəmşüur (fars. kəm + ər. şüur) sifəti, şüurun azlığı, zəifliyi və ya olmamasını ifadə edir. Sadəcə "şüursuz" sözünün sinonimi olmaqdan daha geniş bir mənaya malikdir. "Şüursuz" sözü daha çox fiziki və ya bilinçsiz bir vəziyyəti bildirirkən, "kəmşüur" sözü daha çox intellektual və əqli çatışmazlığı, dərrakəsizliyi, anlama qabiliyyətinin zəifliyini əks etdirir. Bu, insanın ətraf aləmi dərk etmək, hadisələri təhlil etmək və məntiqi nəticələr çıxarmaq qabiliyyətinin məhdudluğunu göstərir.
Kəmşüurlu bir şəxs hadisələrə adekvat reaksiya verə bilməz, doğru qərarlar qəbul etməkdə çətinlik çəkir və məntiqi əlaqələri qurmaqda zəiflik nümayiş etdirir. Bu, anlama qabiliyyətinin tam olaraq olmaması demək deyil, daha çox onun zəif və ya qüsurlu olmasıdır. Sözün kökünə baxdıqda, farsca "kəm" (az, əksik) və ərəbcə "şüur" (şüur, bilinç) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəldiyini görürük ki, bu da sözün mənasını daha aydın şəkildə göstərir.
Misal olaraq, əsərdə verilən beytin mənasına nəzər salaq: "Olmayıram mən qəyur dərdə nişan olmağa; Mən oluram kəmşüur, sahibi-şan olmağa". Şair özünü dərdlərə qarşı qəyyum (qəyyum: qoruyucu, köməkçi) olmaq əvəzinə, şüuru zəif, anlama qabiliyyəti məhdud, yəni kəmşüur biri kimi, şan-şöhrət sahibi olmağı üstün tutur. Bu, şairin özünüifadə üslubuna və mövzusuna uyğun bir seçimdir və "kəmşüur" sözünün mənasını daha yaxşı başa düşməyə kömək edir.