Kəmərbəstə sözü farsca mənşəli olub, köhnə Azərbaycan dilində "əmrə hazır", "xidmətə amadə", "tabe" və "sərfəraz" mənalarında işlənən bir sifət və zərfdir. Sözün əsl mənasını anlamaq üçün "kəmər" və "bəstə" komponentlərinə ayrıca baxmaq lazımdır. "Kəmər" bədəni bəzəyən və ya tutan bir əşya olaraq, həmçinin hazırlığı, cəsarəti simvolizə edir. "Bəstə" isə bağlamaq, hazır vəziyyətə gətirmək mənalarını verir. Beləliklə, kəmərbəstə olmaq, kəmərin bədəndə möhkəm bağlanması kimi, bir işə və ya əmrə tam hazır olmaq, hər an xidmətə başlayacaq vəziyyətdə olmaq anlamını ifadə edir.
Bu söz sadəcə olaraq "hazır" və ya "amadə" sözlərinin sinonimi deyil, daha çox bir əmr gözləyən, hər an fəaliyyətə keçməyə hazır olan, özünü tam olaraq əmr verən şəxsə həsr etmiş bir vəziyyəti təsvir edir. Kəmərbəstə olan şəxs passiv bir şəkildə gözləmir, əksinə, aktiv bir şəkildə əmr gözləyərək, xidmətə tamamilə hazırdır. Bu sözün istifadəsi həm də mədəniyyət baxımından maraqlıdır, çünki köhnə dövrlərdə xidmətkarlıq və sədaqət anlayışının nə qədər önəmli olduğunu göstərir.
Əzim bəyin misalında olduğu kimi ("Olar həmin xidmət üçün kəmərbəstədirlər"), kəmərbəstə sözü şəxslərin tam itaətkarlıq və əmrə tabe olmaq üçün hazır olduqlarını vurğulayır. Bu, sadəcə bir xidmət deyil, özünü tamamilə xidmətə həsr etmək vəziyyətini ifadə edir. Beləliklə, kəmərbəstə sözü, yalnız bir mənanı deyil, tarixi, mədəni və sosial kontekstləri də əks etdirən zəngin bir leksik vahiddir.