Kəmədəb sözü farsca "kəm" (az) və ərəbcə "ədəb" (ədəb, tərbiyə) sözlərindən əmələ gəlmiş bir söz olub, köhnəlmiş bir termindir. Əslində "az ədəbli", "ədəbiyyatı az olan" mənasını verir. Bu günkü dil istifadəsində "ədəbsiz", "biədəb" kimi sinonimlərlə əvəz olunsa da, mənası bir qədər daha incədir. Sadəcə ədəbsizliyi deyil, ədəb qaydalarından xəbərsizliyi, yaxud bu qaydalara məhəl qoymamağı ifadə edir.
Müasir Azərbaycan dilində "kəmədəb" sözü nadir hallarda işlənsə də, ədəbiyyatda və ya tarixi kontekstdə rast gəlinə bilər. Məsələn, "kəmədəb uşaq" ifadəsi uşağın tərbiyəsizliyini, davranışlarında nəzakətsizlik olduğunu ifadə edir, ancaq sadəcə "pis uşaq" ifadəsindən daha zərif və incə bir ifadədir. "Kəmədəb" sözü ilə ifadə olunan ədəbsizlik, qəsdən edilmiş bir əməldən çox, ədəb qaydalarından xəbərsiz olmaq və ya onları bilməməkdən irəli gəlir.
Beləliklə, "kəmədəb" sözü, yalnız "ədəbsiz" sözünün sinonimi kimi qəbul edilməməli, həmçinin tarixi kontekstini və məna incəliyini də nəzərə almaq lazımdır. Sözün etimologiyasını bilmək onun mənasını daha dəqiq anlamağa kömək edir və dilin zənginliyini daha yaxşı dərk etməyimizə imkan verir.