Kəmcürət (sifət) – [fars. kəm + ər. cürət] Az cürətli, cəsarətsiz, qorxaq deməkdir. Sözün etimologiyasına nəzər salsaq, farsca "kəm" (az, əskik) və ərəbcə "cürət" (cəsarət, igidlik) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəldiyini görürük. Beləliklə, "kəmcürət" sözü hərfi mənada "az cəsarətli" mənasını verir.
Kəmcürətlik, bir insanın təhlükə qarşısında, çətin vəziyyətlərdə və ya qeyri-adi hallarda göstərə biləcəyi reaksiyaların əsasını təşkil edir. Bu, sadəcə fiziki cəsarətsizlikdən deyil, həm də psixoloji amillərdən, özünə inamın olmamasından, qərar verməkdə çətinlik çəkməkdən və ya mənfi nəticələrdən qorxudan irəli gələ bilər. Kəmcürət insanlar tez-tez qərar verməkdən çəkinir, risk etməkdən qorxur və yeni təcrübələrə açıq deyillər.
Tarix boyu müxtəlif mədəniyyətlərdə kəmcürətlik müxtəlif şəkildə qəbul olunmuşdur. Bəzi mədəniyyətlərdə təvazökarlıq və ehtiyatkarlıq kimi müsbət xüsusiyyətlərlə əlaqələndirilərkən, digərlərində isə zəiflik və qüsur kimi qiymətləndirilmişdir. Lakin ümumi olaraq, kəmcürətlik həyatda müəyyən məhdudiyyətlər yarada bilər və şəxsin öz potensialını tam reallaşdırmasına mane ola bilər.
Ədəbiyyatda və incəsənətdə kəmcürət personajlar tez-tez təsvir olunur və onların həyat təcrübələri vasitəsilə müəyyən psixoloji və sosial problemlər araşdırılır. Kəmcürətlik xarakterinin müəyyən bir kontekstdə müsbət və ya mənfi cəhətlərini vurğulamaqla, müəlliflər həm də oxucuları öz daxili dünyalarına doğru bir səyahətə dəvət edirlər.