Kəlləbəkəllə sözü Azərbaycan dilində əsasən "kəlləbəkəllə gəlmək" və ya "kəlləbəkəllə durmaq" ifadələrində işlənir. Bu ifadələr, bir-birinə çox yaxın, hətta demək olar ki, sinonim olan iki fərqli mənaya malikdir.
Birinci məna, fiziki yaxınlıq və sıxlıq ifadə edir. Məsələn, "İnsanlar kəlləbəkəllə dayanmışdılar" deyəndə, böyük bir izdihamda insanların bir-birinə çox sıx, demək olar ki, kəllələri bir-birinə dəyəcək qədər yaxın durduqları nəzərdə tutulur. Bu mənada, söz bir-birinə sıxışmış, hərəkət etmək üçün yer tapmayan bir qrup insanı təsvir edir. Təsvirin gücü, kəllə sözünün fiziki yaxınlığı vurğulaması və "bəkəllə" əlavəsinin bu yaxınlığı daha da artırması ilə əldə olunur.
İkinci məna isə, məcazi olaraq, çox çətin vəziyyət və ya böyük təhlükəni ifadə edir. "İşlər kəlləbəkəllə gəldi" deyəndə, vəziyyətin nəzarətdən çıxdığını, çox pisləşdiyini və insanın çətin bir vəziyyətə düşdüyünü ifadə edirik. Bu mənada, "kəllə" sözü həm təhlükəni, həm də bu təhlükənin insana yaxınlığını, onu təhdid etməsini simvolizə edir. "Bəkəllə"nin əlavəsi isə bu təhdidin şiddətini və qaçılmazlığını vurğulayır.
Beləliklə, "kəlləbəkəllə gəlmək" və ya "kəlləbəkəllə durmaq" ifadələri həm konkret, həm də məcazi mənalarda işlədilə bilər. Hər iki halda da ifadənin əsasını təşkil edən "kəllə" sözü fiziki yaxınlığı və ya təhlükənin yaxınlığını bildirir, "bəkəllə" əlavəsi isə bu mənanı gücləndirir və vurğulayır. Sözün ifadə etdiyi bu çox yönlülük onun dilin zənginliyinin və ifadə imkanlarının nümunəsidir.