Kəf (kəfə): Əlinin ovucunun daxili səthi. Əlinin ovuc hissəsi, barmaqların əsasında yerləşən və əşyaları tutmaq, hiss etmək üçün istifadə olunan yumşaq, ətli hissə. “Kəf” sözü, əsasən, xalq dilində daha çox işlənir və yazılı dilə nisbətən daha az rəsmi bir ifadədir. Qabaqcadan əldə edilən məlumatlara əsasən, "kəfə"nin "kəf"in çoğul halı kimi qəbul edilməsi də mümkündür. Ancaq müasir Azərbaycan dilində "kəfələr" kimi bir forma daha çox işlənir.
Əlinin kəfi, həm toxunma duyğusunun qəbul edilməsində, həm də incə motor bacarıqlarının həyata keçirilməsində əsas rol oynayır. Əlimizdəki sinir uclarının sıxlığı sayəsində, kəfimiz hər cür toxunma hissinə, temperatur dəyişikliklərinə və hətta minimal təzyiq fərqlərinə həssasdır. Kəfin quruluşu, əllərimizin müxtəlif əşyaları tutmağımıza, incə işlərlə məşğul olmağımıza və həyatımızın gündəlik fəaliyyətlərini yerinə yetirməyimizə imkan verir.
İfadədəki "Əlinin kəfi qabar çalıb" deyimi isə, kəfin qızarmağını, şişməsini və ya hər hansı bir allergik reaksiyaya məruz qalmasını bildirir. Bu, hər hansı bir xarici təsirə (məsələn, kimyəvi maddə, allergen) və ya daxili səbəblərə (məsələn, infeksiya, qan dövranı problemləri) bağlı ola bilər. Bu vəziyyətdə, mütləq tibbi müayinə tövsiyə olunur.
Beləliklə, “kəf” sözünün sadə görünüşünün arxasında, həyatımızın gündəlik fəaliyyətlərindəki əhəmiyyəti, həmçinin sağlamlığımızla bağlı müəyyən əlamətləri göstərmə qabiliyyəti gizlənir.