Kədəravər sifəti, əsasən, bir insanın xarici görünüşünün daxili kədərinin, qəm-qüssəsinin əks etdirdiyi halını ifadə edir. Ərəb dilindəki "kədər" (غم - qəm, kədər) və Fars dilindəki "-avər" (şəkilçi, "kimə aiddir", "malikdir" mənasında) sözlərinin birləşməsindən əmələ gəlmişdir. Bu birləşmə, "kədərə sahib olan", "kədərli görünüşlü" mənasını verir.
Lüğətlərdə sadəcə "kədərləndirici" kimi izah olunmasına baxmayaraq, kədəravər daha çox insanın üzü, görkəmi, hətta davranışı üzərində kədərin iz buraxması mənasını daşıyır. Bu, yalnız üz qırışlarının çoxalması və ya üz rənginin solması ilə məhdudlaşmır. Kədəravər bir insanda qəmli bir baxış, sönük bir göz işığı, əyri bir duruş, hətta səs tonunda da kədər əks ola bilər. Bu söz, kədərin dərinliyini və uzunmüddətliyini ifadə edir, sanki kədər insanın fiziki görünüşünün bir hissəsinə çevrilmişdir.
Misal olaraq, "zəifləmişdi, qırışıq üzünü tük basmışdı, kədəravər bir görkəm almışdı" cümləsində gördüyümüz kimi, kədəravər yalnız üz qırışlarından ibarət deyil, ümumi bir fiziki və ruhi tənəzzülü də əhatə edir. Burada zəiflik, qırışlar və tük basması kədərin xarici əlamətləri, kədəravər isə bunların bütününü əhatə edən ümumi bir təsvirdir.
Beləliklə, kədəravər sözü, sadəcə bir sifət olmaqdan uzaq, kədərin insan üzərində buraxmış olduğu dərin və dəqiq təsirini ifadə edən, poetik və təsviri bir ifadədir.