Kəcrəftar (farsca mənşəli) sözü, Azərbaycan dilində əsasən iki əsas mənada işlənir: birincisi, pis rəftarlı, yaramaz, ədəbsiz, hörmətsiz və ya sadəcə olaraq rəftarı olmayan deməkdir. Bu mənada kəcrəftar sözü, davranışlarında nizam-intizam, hörmət və ədəb prinsiplərinə əməl etməyən, ətrafındakılarla münasibətlərində kobud və qeyri-etik davranan şəxslər üçün istifadə olunur. Onların hərəkətləri xoşagəlməz, incidici və qəbuledilməz ola bilər.
İkinci mənası isə daha çox məcazi olub, nəhs, uğursuz, bədbəxt, pis taleli kimi izah edilə bilər. Bu istifadədə kəcrəftar sözü, insanlara, hadisələrə və ya şeylərə mənfi bir aura, uğursuzluq və pislik gətirən bir xüsusiyyət kimi təqdim edilir. Belə bir şəxs ətrafındakıları mənfi təsir edə bilər, hər işində uğursuzluqla üzləşə bilər və ya həyatı boyunca müxtəlif çətinliklər yaşaya bilər. Bu mənada kəcrəftar sözü, daha çox metaforik və simvolik bir məna daşıyır.
Misal olaraq, "Ey Vidadi, gərdişi-dövrani-kəcrəftarə bax; Ruzigarə qıl tamaşa" misrasında olduğu kimi, kəcrəftar sözü həm fərdin pis rəftarını, həm də onun bədbəxt, uğursuz taleyini ifadə edə bilər. Bu, həm də şəxsin öz davranışları ilə öz taleyini formalaşdırdığını və ya qəddar taleyin onun üzərinə düşdüyünü təsvir edə bilər.
Ümumilikdə, kəcrəftar sözü fars dilindən gələn zəngin bir mənaya malikdir və həm əxlaqi, həm də taleyə bağlı mənaları özündə birləşdirir. Sözün istifadəsi kontekstdən asılı olaraq dəyişə bilər.