Kəcavə (fars. كجاوه) termini, keçmiş Şərq mədəniyyətində, xüsusilə də səyahət adətlərinə bələd olanlar üçün olduqca tanıdıq bir anlayışdır. Bu söz, səfərə çıxan varlı və nüfuzlu şəxslər üçün nəzərdə tutulmuş, adətən dəvənin üzərinə yerləşdirilən, rahat və qorunmuş bir minik vasitəsini təsvir edir.
Kəcavə sadəcə bir yük daşıyıcısı deyildi; o, həm də lüks və status simvolu idi. Zəngin bəzəklərlə, keyfiyyətli materiallardan hazırlanmış kəcavələr, səyahət edən şəxsin var-dövlətini və ictimai mövqeyini əks etdirirdi. Sərt hava şəraitindən və günəşdən qorumaq məqsədilə örtülü dizaynı ilə kəcavə, yol boyu təhlükəsizliyi və rahatlığı təmin edirdi. İçərisində həm də səyahət zamanı lazım ola biləcək əşyalar yerləşdirilirdi.
Kəcavənin konstruksiyası, dəvənin anatomiyasına uyğun şəkildə hazırlanırdı və heyvanın yük daşıma qabiliyyətinə əsasən ölçüləri dəyişirdi. Materiallar seçimi də əhəmiyyətli idi; davamlı, suya davamlı və eyni zamanda rahatlığı təmin edən toxumalar üstünlük təşkil edirdi. Bəzən kəcavənin bəzədilməsində qiymətli metallar, qiymətli daşlar və əl işləri istifadə olunurdu, bu da onun qiymətini daha da artırırdı.
Beləliklə, kəcavə sadəcə bir nəqliyyat vasitəsi deyil, həm də keçmiş Şərq cəmiyyətinin mədəniyyətini, sosial iyerarxiyasını və incəsənətini əks etdirən maraqlı tarixi bir artefaktdır. Onun mövcudluğu, o dövrün səyahət adətləri, həyat tərzi və texnoloji inkişaf səviyyəsi haqqında qiymətli məlumatlar verir.