Karbid [lat. carbo – kömür və yun. eidos – növ] kimyəvi birləşmələrin geniş bir sinifini təmsil edir. Bu birləşmələr karbon atomlarının müxtəlif metallar və ya metalloidlərlə (metalların xassələrinə bənzər, lakin qeyri-metal xüsusiyyətləri də nümayiş etdirən elementlər) kimyəvi rabitə əmələ gətirməsi nəticəsində yaranır. Sadəcə "karbonun metal və metalloidlərlə birləşməsi" ifadəsi karbidlərin müxtəlifliyini və onların kimyəvi xüsusiyyətlərinin geniş spektrini tam əks etdirmir.
Karbidlərin tərkibi və xassələri istifadə olunan metalların və ya metalloidlərin növündən və karbonla əlaqələrinin xarakterindən asılı olaraq çox müxtəlif ola bilər. Məsələn, bəzi karbidlər çox sərt və aşınmaya davamlıdırlar (məsələn, silisium karbidi, SiC – aşındırıcı materialların istehsalında geniş istifadə olunur), digərləri isə daha yumşaq və ya hətta su ilə reaksiyaya girir (məsələn, kalsium karbidi, CaC2 – asetilen qazının istehsalında istifadə olunur).
Dəmir karbidi (Fe3C), sementasion poladların əsas tərkib hissələrindən biridir və onun möhkəmliyinin və sərtliyinin artırılmasında mühüm rol oynayır. Bu birləşmə, poladın istehsal prosesində əhəmiyyətli dərəcədə əmələ gəlir və onun mikrostrukturuna, beləliklə də poladın mexaniki xassələrinə təsir göstərir. Müxtəlif növ dəmir karbidləri mövcuddur və onların kristal quruluşu və xassələri də dəyişir.
Ümumiyyətlə, karbidlər müxtəlif sahələrdə geniş tətbiq olunur: kəsici alətlərin, aşındırıcı materialların, refrakter materialların (yüksək temperaturda əriməyən materiallar) istehsalında, həmçinin kimya sənayesində müxtəlif kimyəvi reaksiyaların katalizatoru kimi istifadə olunurlar. Karbidlərin kimyəvi xassələri və tətbiq sahələri haqqında araşdırmalar bu gün də davam edir və yeni tətbiq sahələrinin aşkar olunması gözlənilir.