İtalyançılıq termini, əsasən köhnə musiqi ədəbiyyatında, xüsusilə də opera janrında rast gəlinən bir anlayışdır. Bu termin, əsərlərin bəstəkarlığı və ifasında italyan musiqi ənənələrinin, üslublarının və texnikalarının üstünlük təşkil etməsini, hakim olmasını bildirir.
Daha dəqiq desək, “italyançılıq” sadəcə italyan musiqisinin elementlərinin istifadəsini deyil, həm də bu elementlərin əsərin ümumi strukturu və ifadə vasitələri üzərindəki təsirini, onların əsərin mahiyyətinin formalaşmasındakı rolunu əhatə edir. Belə ki, əgər bir əsərdə italyan melodikası, harmoniyası, ritmik quruluşu, vokallaşdırma texnikası və ya forma prinsipləri üstünlük təşkil edirsə, bu əsər “italyançılıq” xüsusiyyətinə malik sayıla bilər.
Maraqlı bir tərəf də odur ki, “italyançılıq” termini müəyyən bir dövrü, məsələn, Barok və ya Klassik dövrü, təmsil etmir. O, əsərin özünəməxsus xüsusiyyətlərindən irəli gələrək, istənilən musiqi janrında öz əksini tapa bilər. Hətta müasir musiqidə də, məsələn, italyan operası üslubuna istinad edən bəstələrə “italyançılıq” xüsusiyyəti aid edilə bilər. Bu mənada, termin daha çox üslub və texnikanın mənbəyini və təsirini göstərmək üçün istifadə edilir.
Qısacası, “italyançılıq” musiqi tarixinin müəyyən bir dövründə italyan musiqi ənənəsinin digər mədəniyyətlərə və musiqi üslublarına təsirini, yayılmasını və özünəməxsus izini göstərən bir termindir. Bu təsir bəzən açıq-aşkar, bəzən isə daha incə və gizli şəkildə özünü büruzə verə bilər.