İtaətkarlıq: Sözün ən geniş mənasında, istənilən qaydaya, əmrə, göstərişə, və ya şəxsə qarşı tam tabe olma və hörmət göstərmək deməkdir. Bu, sadəcə sözsüz əməl etməkdən daha çox daxili bir qəbul və razılıq tələb edir. İtaətkarlıq həm məcburi, həm də özü istəyərək olan şəkilərdə özünü göstərə bilər.
Məcburi itaətkarlıq, qorxu, cəza qorxusu, ya da güc tətbiqi ilə bağlı ola bilər. Bu halda insan əmrə tabe olsada, ürəyindən gəlmir və daxilən razı deyildir. Özü istəyərək olan itaətkarlıq isə, hörmətə, etiqada, sevgiyə, və ya ədalət hissiyyatına əsaslanır. Bu tip itaətkarlıqda, şəxs əmrə tabe olmaqla yanaşı, daxilən də razıdır və bunu öz vəzifəsi, və ya əxlaqi borcu hesab edir.
İtaətkarlığın səviyyəsi müxtəlif amillərdən asılıdır: əmr verənin nüfuzundan, əmr verənin qanuniliyindən, əmr verən və itaət edən arasındakı münasibətdən və əmr özünün xarakterindən. Həddindən artıq itaətkarlıq öz başına problem yarada bilər; fərdin öz fikrini, azadlığını və şəxsiyyətini itirməsinə səbəb ola bilər. Digər tərəfdən, tamamilə itaətsizlik də anarsiyaya və xaosa gətirib çıxara bilər. Ona görə də, itaətkarlığın müəyyən bir tarazlığını saxlamaq vacibdir.
Nuriyyənin Muradın dəvətini "qeyri-şüuri bir itaətkarlıq"la qəbul etməsi, bu itaətkarlığın səbəblərinin dərinliyini göstərir. Bu, ya Murada qarşı olan hörmət və etimaddan, ya da Muradın nüfuzundan və ya da başqa gizli səbəblərdən qaynaqlana bilər. Bu söz birbaşa Nuriyyənin psixoloji vəziyyəti haqqında da məlumat verir.