İştiyaq, ərəb mənşəli bir söz olub (شوق), dərin, içdən gələn bir istək, şiddətli bir arzu və ya həsrəti ifadə edir. Sadəcə bir istəkdən daha çox, ruhun dərinliklərindən qaynaqlanan, insanı tamamilə ələ keçirən və bütün varlığını bürüyən bir duyğu halını təsvir edir. Bu duyğu, həsrətin, şövqün və həvəsin ən yüksək nöqtəsini əks etdirir. İştiyaq, yalnız əşya və ya hadisələrə deyil, həmçinin insanlara, ideallara və ya məqsədlərə də yönələ bilər.
İştiyaq hissi, insanı hərəkətə gətirən, onu hədəfinə çatmaq üçün əlindən gələni əsirgəməyən güclü bir motivdir. Bu duyğu, həm xoşbəxtlik, həm də acı hissləri özündə ehtiva edə bilər. Məlumat üçün, bir şeyə olan iştiyaqın şiddəti, o şeyin insan həyatında tutduğu mövqeyə və əhəmiyyətinə görə dəyişir. Məsələn, sevgiliyə olan iştiyaq, başarıya olan iştiyaqdan fərqli bir təcrübədir, lakin hər ikisi də həyatı rəngləndirən güclü duyğulardır.
Misal olaraq, şeirdəki "Saraldı mehrtək yüzüm cəmalın iştiyaqindən" misrası, gözəlliyə olan dərin və hədsiz arzunun insanı necə dəyişdirdiyini, hətta fiziki görünüşünə təsir etdiyini göstərir. Bu, iştiyağın nə qədər güclü və təsirli bir duyğu olduğunu vurğulayır. İştiyaq, sadəcə bir söz deyil, insan ruhunu təsvir edən zəngin bir təcrübədir.