İstorioqrafiya (yun. ἱστορία - historia – hekayə, araşdırma + γράφω - grapho – yazıram) termini tarixin öyrənilməsinə dair çoxşaxəli bir sahəni əhatə edir. Sadəcə tarixi hadisələrin sadə təsvirindən daha çox, istorioqrafiya tarixçiliyin özü – tarixin necə yazıldığını, nəyin yazıldığını, kim tərəfindən yazıldığını və niyə yazıldığını araşdıran bir meta-elmdir.
Birinci və ən geniş yayılmış mənası, tarixşünaslıq olaraq, müəyyən bir dövrün və ya mövzunun tarixi ədəbiyyatını – tarixi mətnləri, tədqiqatları, interpretasiyaları – sistemli şəkildə öyrənməyə yönəlib. Bu, sadəcə faktların toplanması deyil, həm də müxtəlif tarixçilərin müəyyən hadisələri necə təhlil etdiklərini, hansı mənbələrdən istifadə etdiklərini, hansı nəticələrə gəldiklərini müqayisə edərək tarixi yanaşmaların inkişafını izləmək deməkdir.
İkinci bir aspektdə isə, istorioqrafiya müəyyən bir dövrə, regiona və ya mövzuya aid yazılmış bütün tarixi əsərlərin cəmini ifadə edir. Məsələn, “Qafqazın istorioqrafiyası” deyərkən, Qafqaz tarixinə həsr olunmuş bütün kitabları, məqalələri və digər yazıları nəzərdə tuturuq. Bu mənada, istorioqrafiya müəyyən bir mövzunun tarixi araşdırmalarının ümumi mənzərəsini göstərən bir kataloq kimi də düşünülə bilər.
İstorioqrafiyanın tədqiqi, tarixi mənbələrin tənqidi təhlili, tarixi nəzəriyyələrin inkişafı, müxtəlif ideoloji və siyasi təsirlərin tarixi yazılmasına təsiri kimi aspektləri əhatə edir. Beləliklə, istorioqrafiya, tarixi anlamaq üçün vacib bir vasitədir, çünki o, tarixin obyektiv bir gerçəklik deyil, müəyyən bir kontekstdə, müəyyən bir perspektivdən yazılmış sosial bir məhsul olduğunu göstərir.