İstirahətcil sifəti, həyat tərzini istirahət və özünə qayğıya yönəltmiş, əmək fəaliyyətindən daha çox istirahətə üstünlük verən şəxsi xarakterizə edir. Bu, sadəcə "işləməyi sevməmək"dən daha çoxdur; istirahətcil insan, həyatının əsas prioritetini fiziki və əqli rahatlıq, özünə qulluq və zövq almaq kimi fəaliyyətlərə yönəldir.
Belə bir insanın həyat tərzi, çalışqan və məhsuldar insanın həyat tərzindən köklü şəkildə fərqlənir. Onlar üçün iş, zərurət olduqda və ya minimum səy tələb edəndə qəbul edilə bilər, lakin həyatlarının mərkəzində deyil. Onların məqsədi, gərginlikdən və məsuliyyətdən uzaqlaşmaq, sakitlik və rahatlıq axtarmaqdır. Bu, tənbəlliklə qarışdırılmamalıdır; istirahətcil insan sadəcə öz həyatını müəyyən bir şəkildə qurur və bu quruluşda istirahət və özünə qulluq önəmli yer tutur.
İstirahətcil insanın həyat tərzi, müxtəlif amillərdən, o cümlədən genetik meyllilikdən, tərbiyədən, həyat təcrübəsindən və şəxsi seçimlərdən asılı olaraq formalaşa bilər. Bəzi hallarda bu həyat tərzi, müəyyən bir səviyyədə, xoşbəxtlik və psixoloji rahatlıq gətirə bilər. Ancaq, həddindən artıq istirahətcillik, həyatın müsbət tərəflərindən məhrum olmağa, potensialın reallaşdırılmamasına və hətta sosial adaptasiya problemlərinə səbəb ola bilər. Buna görə də, istirahətcillik anlayışına hərtərəfli yanaşmaq, bu anlayışın müsbət və mənfi tərəflərini nəzərə almaq vacibdir.