İslahatçılıq, mövcud quruluş və sistemdəki problemləri köklü dəyişikliklərə (inqilab, çevriliş) əl atmadan, tədricən və xırda dəyişikliklərlə həll etməyə çalışan siyasi və sosial bir yanaşmadır. Bu yanaşma, radikal dəyişikliklərin yaratdığı potensial xaos və qarışıqlıqdan qaçınmağa çalışır və mövcud qüvvə balansını qoruyub saxlamağa yönəlib.
İslahatçılığın əsas xüsusiyyəti, köklü dəyişikliklərdən imtina edərək, mövcud sistemin çərçivəsində işləməsidir. Bu, bəzən mövcud qüvvələrin maraqlarına uyğun gələn, tədricən və mərhələli dəyişiklikləri əhatə edir. Hədəf, sistemin tam dəyişdirilməsi deyil, onun təkmilləşdirilməsi və funksionallığının artırılmasıdır.
Tarixən, islahatçılıq həm siyasi, həm də iqtisadi sahələrdə özünü göstərib. Siyasi islahatçılıq, məsələn, seçki sistemindəki dəyişiklikləri, yeni qanunların qəbul edilməsini, vətəndaş hüquqlarının genişləndirilməsini əhatə edə bilər. İqtisadi islahatçılıq isə bazar iqtisadiyyatının tənzimlənməsini, vergi sisteminin dəyişdirilməsini və sosial yardım proqramlarının təkmilləşdirilməsini əhatə edə bilər.
İslahatçılığın tənqidçiləri, onun yavaş və səmərəsiz olduğunu, köklü problemləri həll etmək üçün kifayət etmədiyini və mövcud qüvvələrin maraqlarına xidmət etdiyini iddia edirlər. Digər tərəfdən, islahatçılar, köklü dəyişikliklərin yaratdığı riskləri vurğulayaraq, tədricən dəyişikliklərin daha davamlı və sabit nəticələr verdiyini qeyd edirlər.
Beləliklə, islahatçılıq, inqilabi və ya radikal dəyişikliklərdən fərqli olaraq, mövcud sistemi tədricən və xırda dəyişikliklərlə təkmilləşdirməyə çalışan bir siyasi və sosial yanaşmadır. Onun effektivliyi və ədalətliliyi isə həmişə müzakirə mövzusudur.