İnvalid sözü latın mənşəli olub, "əlil" mənasını verir. Lüğətlərdə sadəcə "fiziki və ya zehni qüsuru olan şəxs" kimi tərifini görsək də, gerçəkliyə daha tam və dərin bir baxış bu sözün arxasında gizlənən mürəkkəbliyi ortaya qoyur. İnvalidlik, bir insanın həyatının müəyyən sahələrində müəyyən məhdudiyyətlərlə üzləşməsinə səbəb olan, anadangəlmə və ya sonradan əldə edilmiş fiziki, zehni, əqli və ya duyğu qüsuru deməkdir. Bu qüsurlar hər kəsdə fərqli ola bilər, bəziləri gündəlik həyatda az, bəziləri isə daha ciddi problemlər yarada bilər.
Mir Cəlalın nümunəsində olduğu kimi, "invalıd" sözü bəzən ictimai kontekstdə istifadə edilərkən, həmin qrupun nümayəndəsini təmsil edən bir şəxs kimi qəbul edilə bilir. Bu, invalıdların cəmiyyətdəki mövqeyini və təmsilçiliyini vurğulayan əhəmiyyətli bir məqamdır. Lakin, "invalıd" sözünün özündə bir az mənfi çağrışım ola bilər, ona görə də, mümkün olduqda daha neytral və insanı hörmət edən ifadələr ("əlil", "məhdudiyyətli şəxs", "qüsurlu şəxs" və s.) istifadə etmək daha məsləhət görülür.
İnvalidliyin səbəbləri çox müxtəlifdir: genetik amillər, xəstəliklər, qəzalar, doğuş zamanı yaranmış problemlər və s. Əhəmiyyətli olan odur ki, cəmiyyət invalıd insanları başqalarından fərqli deyil, sadəcə müəyyən ehtiyacları olan insanlar kimi qəbul etsin və onların tamhüquqlu üzvləri kimi cəmiyyətə inteqrasiyası üçün lazımi şərait yaratsın. Onların qabiliyyətləri və potensiallarının tam ortaya çıxması üçün dəstək və əlverişli mühitin təmin olunması vacibdir.
Beləliklə, "invalid" sözü sadə bir tərifə malik olsa da, arxasında bir çox sosial, tibbi və etik məsələlər gizlənir. Onun istifadəsində diqqətli olmaq və mümkün olduqda daha müasir və hörmətli ifadələrə üstünlük vermək məsləhətdir.