İntiba (ər. انتباه) sözü bir şeyin zehində, qəlbdə və ya duyğularda qoyduğu ilk təəssürat, ilk fikir, yada düşən ilk görüntü və ya hiss anlamına gəlir. Sadəcə bir "iz"dən çox, bu izlərin şəxsiyyətə təsirini, duyğulara təkan verən qüvvəsini əks etdirir. İntiba, qısamüddətli, anlıq bir təəssürat olmayıb, bir növ ilkin yargı, qərar və ya rəy kimi də qiymətləndirilə bilər. Bu, həmin şey barədə sonrakı düşüncələrə və qiymətləndirmələrə təsir edə biləcək bir başlanğıc nöqtəsidir.
Məsələn, Məryəm Bakıya gəldiyi ilk günlər ərzində gördükləri, yaşadıqları və tanış olduğu insanlar ona müxtəlif intibalar bəxş edib. Bu intibalar, yalnız gözlə görünən deyil, həmçinin eşidilən, hiss edilən və hətta qoxulan hər şeydən qaynaqlanıb. Onun Bakı haqqındakı ümumi təsəvvürü, bu ilkin intibaların formalaşdırdığı bir nəticədir. Bu intibalar müsbət, mənfi və ya qarışıq ola bilər; ancaq hər halda onlar Məryəmin Bakı haqqındakı düşüncələrini əhəmiyyətli dərəcədə formalaşdırır.
İntiba, sadəcə passiv bir qəbul deyil; o, fəal bir prosesdir. Çünki bizim zehnimiz gələn məlumatları filtr edir, təhlil edir və şəxsi təcrübələrimiz, inanclarımız və gözləntilərimiz əsasında şərh edir. Ona görə də eyni obyektə və ya hadisəyə fərqli insanlar tamamilə fərqli intibalar əldə edə bilərlər. İntiba, subyektiv bir təcrübədir, obyektiv həqiqəti tam əks etdirməyə bilər, lakin şəxsiyyətin dünyanı necə qavramasında mühüm rol oynayır.
Beləliklə, intiba, bir şeyin ilk təəssüratından daha çox, şəxsiyyətin həmin şeylə qarşılaşması zamanı formalaşdırdığı mürəkkəb bir təcrübənin, duyğu və fikirlərin qarışığıdır. Bu, həm təəssürat, həm də ilkin qərar və rəy anlamını özündə birləşdirir.