İnqa-inqa: Azərbaycan dilinin zəngin fonetikasına xas olan, körpə uşaqlarının ağlamaq səsinin təqlididir. Sadəcə "ağlamaq səsi" deməkdən daha çox, bu söz, körpənin ifadə etdiyi duyğunu – həm ağlamağı, həm də həmin ağlamanın arxasında gizlənən ehtiyacı və ya duyğunu – daha poetik və təsviri şəkildə ifadə edir. Sanki "inqa-inqa"nın özündə körpənin nəfəsinin ritmi, ağzının hərəkəti, bədəninin titrəməsi duyulur.
Bu onomatopoetik söz, uşağın ağlamasının sadə bir təsviri deyil, eyni zamanda, uşaqla əlaqənin, ona qarşı duyulan məhəbbətin də ifadəsidir. Səməd Vurğunun misrasında olduğu kimi, "inqa-inqa" həm də körpənin sevincini, xoşbəxtliyini, hətta gülüşünü ifadə edə bilər. Bu, uşaqların hələ nitq qabiliyyətinin tam inkişaf etmədiyi, öz duyğularını sözlərlə ifadə edə bilmədikləri bir dövrdə, onların dili kimi çıxış edən, onların incə dünyasını anlamağa kömək edən bir səsdir.
"İnqa-inqa" sözü, Azərbaycan dilinin ifadə imkanlarının zənginliyini göstərən gözəl bir nümunədir. Onun təkrarı, ritmikliyi, uşaq dilinə yaxınlığı, onu uşaqlıq hisslərinə daha da yaxınlaşdırır. Bu səs bir tərəfdən uşağın zərifliyini, kövrəkliyini, digər tərəfdən isə gücünü, həyat gücünü ifadə edir. Beləliklə, "inqa-inqa" sadəcə bir söz deyil, bir simvoldur – uşaqlığın, təmizliyin, ana məhəbbətinin simvoludur.