İnikas, ərəb mənşəli bir söz olub, əsasən bir şeyin bir səthə dəyərək əks olunması, geri qayıtması mənasını verir. Sadəcə "əks olunma" deməkdən daha geniş bir mənaya malikdir. Fiziki hadisələrdən fərqli olaraq, obrazların, fikirlərin, hətta hisslərin də "inikası"ndan bəhs etmək mümkündür.
Fiziki inikasda, işıq şüaları, səs dalğaları və ya başqa bir enerji formasının bir səthə çırpılıb geriyə yönəlməsi baş verir. Bu, gündəlik həyatımızda tez-tez rastlaşdığımız bir hadisədir: özümüzü güzgüdə, aynanın səthində, suyun səthində görürük; səsin bir divara dəyib geriyə əks olunmasını eşidirik. İnikasın açısı, səthin növündən və digər amillərdən asılı olaraq dəyişir. Parlaq, hamar səthlər daha aydın inikas yaradır, kobud səthlər isə daha dağınıq bir inikas yaradır.
Lakin inikas anlayışı yalnız fizika ilə məhdudlaşmır. Metaforik mənada, inikas bir insanın özünü, hərəkətlərini və düşüncələrini başqasında, ətraf mühitdə görməsidir. Məsələn, bir insanın ətrafındakı insanların ona münasibətində özünün əksini görə bilməsi də inikas adlandırıla bilər. Ədəbiyyatda və incəsənətdə, bir əsərin oxucuda və ya tamaşaçıda oyandırdığı hisslər, fikirlər də əsərin inikası kimi qəbul edilə bilər. Bu mənada inikas, yaradıcının özünün və ya əsərinin “əksi” kimi də qəbul edilə bilər.
Beləliklə, inikas sadəcə bir fiziki hadisə deyil, həm də fəlsəfi, psixoloji və estetik dərinliyə malik bir anlayışdır. Güzgüdəki əksinizdən tutmuş, əsərin oxucuya təsirindən tutmuş, hətta özünüzün başqalarında gördüyünüz əksinizə qədər, həyatın müxtəlif sahələrində rastlaşdığımız bir anlayışdır.