İma (ər. إشارة - işarə) sözü Azərbaycan dilində əsasən işarə, kinayə, eyham və ya örtülü məna ifadə etmək üçün istifadə olunur. Klassik ədəbiyyatımızda geniş yer tutan bu termin, sadəcə bir sözün, hərəkətin və ya hadisənin arxasında gizlənən daha dərin, bəzən də çoxmənalı mənanı ifadə edir.
İma, birbaşa və açıq şəkildə ifadə edilməyən, lakin sözlərin, hərəkətlərin və ya situasiyaların yaradığı kontekstdən anlaşılan bir məna növüdür. Bu, ədəbi yaradıcılıqda, xüsusilə də şeir və hekayələrdə, müəllifin oxucuya müəyyən bir fikri açıq şəkildə bildirmədən çatdırmaq üçün istifadə etdiyi incə bir üsuldur. Oxucunun öz zəkası və müşahidə qabiliyyəti ilə imanın arxasındakı əsl mənanı açıqlamasını tələb edir.
Misal olaraq, verilən şeir parçasında “dalğın gözlər” birbaşa bir şey deməsə də, “ruhu istila edən”, “hər baxışda yüz min rəmz edən” ifadələri ilə birlikdə aşk, ehtiras və ya həsrət kimi hissləri ifadə edən bir ima yaradır. Şair açıq şəkildə aşkdan danışmır, ancaq “dalğın gözlər” vasitəsilə oxucuya bu hissi çatdırır.
İmanın istifadəsi, ədəbi əsərlərə bir çox qatlılıq və dərinlik qatır. Oxucu, imanların arxasındakı mənaları açıqlamaq üçün əsərin ümumi konteksti, personajların xarakteri və digər ədəbi vasitələrə diqqət yetirməlidir. Bu da əsərlə qarşılıqlı əlaqəni gücləndirir və oxucunun əsərdən daha çox zövq almasını təmin edir.
Beləliklə, ima sözü sadə bir işarədən daha çox, incəlik, dərinlik və məna çoxluğu ifadə edən zəngin bir termindir. O, ədəbiyyatda müəllif-oxucu qarşılıqlı əlaqəsinin ən vacib elementlərindən biridir.