İltisaqı dillər, dilçiliyin təsnifatında morfoloji quruluşlarına görə ayrılan dil qruplarındandır. Bu dillərdə yeni sözlər və ya söz formaları, söz kökünə əlavələr (şəkilçilər) əlavə etməklə, kökün özünü dəyişdirmədən əmələ gəlir. Başqa sözlə, iltisaqı dillərdə söz əmələgətirmə prosesi əsasən affiksasiya (şəkilçi əlavə etmə) vasitəsilə həyata keçirilir. Bu əlavələr kökün mənasını dəyişdirərək yeni sözlər və ya fərqli qrammatik formalar yaradırlar.
İltisaqı dillərin ən əsas xüsusiyyəti, sözlərin çoxlu sayda şəkilçi ilə genişləndirilməsidir. Bu, bir sözün çoxlu qrammatik məlumatı (məsələn, zaman, cins, hal, say) özündə ehtiva etməsinə imkan verir. Nəticədə, cümlələr qısa və yığcam olur. Bir cümlədə az söz istifadə olunsa da, hər sözün özündə çoxlu məlumat daşıması səbəbindən mənanın tamlığı təmin edilir.
Bir çox Türk dilləri, Fin-Uqor dilləri və İndoneziya dillərinin bir qismi iltisaqı dillərə aiddir. Bu dillər arasındakı iltisaqılıq dərəcəsi fərqli ola bilər; bəzi dillərdə şəkilçi əlavələri daha çox, bəzilərində isə nisbətən azdır. Məsələn, türk dillərində söz kökünə bir neçə şəkilçi əlavə edilərək mürəkkəb söz formaları əmələ gətirilə bilir. Bu da, türk dillərinin yüksək dərəcədə iltisaqılığını göstərir.
İltisaqı dilləri, izolyasiya dillərindən (sözlər arasında əlaqə minimumdur) və fleksiya dillərindən (söz kökü dəyişərək qrammatik məlumatlar ifadə olunur) fərqləndirən əsas xüsusiyyət, söz kökünün dəyişmədən qalması və qrammatik məlumatların yalnız şəkilçilər vasitəsilə əlavə edilməsidir. Bu, iltisaqı dillərin quruluşunu və söz əmələgətirmə mexanizmini başa düşmək üçün əsas amildir.